Wat zou ik graag een portie engelengeduld willen hebben. Het hoeft niet veel te zijn, maar een klein beetje extra geduldigheid zou dezer dagen goed uitkomen. Ken je die reclame waarbij een kind hysterisch op de grond in de supermarkt ligt omdat ze haar zin niet krijgt? Ik voel me soms de moeder die er vervolgens krijsend naast gaat liggen. Onze kleine M. zit in ‘een fase’, althans ik hoop van ganser harte dat we hier slechts met een fase te maken hebben. Hij drijft je tot wanhoop en blijft net zo lang tieren en krokodillentranen plengen tot hij toch zijn zin krijgt. En wat kan ik daar slecht tegen…

Mensen vragen altijd “…en het is natuurlijk het liefste kind van de wereld…” Een vraag zonder vraagteken, net als “hoe gaat het”. Je mag daar geen eerlijk antwoord op geven want het gaat slechts om een vorm van beleefdheid. Toch geef ik graag standaard een onverwacht antwoord op deze vraag: “Nou nu je het zegt: eigenlijk niet”.
Kleine M. is nou eenmaal niet altijd de allerliefste. Hij is anderhalf en heeft een eigen mening, een eigen wil én een eigen agenda. Bovendien zijn die mini’s allesbehalve dom. Waar je gisteren nog net kon doen of hij hetzelfde toetje kreeg als jij, weet hij vandaag donders goed dat jouw bakje iets heel anders bevat.

Terug naar de wens van het engelengeduld. Gisteren loop ik met mijn lief en M. in het park. Hij loopt inmiddels en hoe leuk is het om hem zijn eerste stappen buiten te laten zetten. Het gaat voorspoedig, hij lacht en praat honderduit. Kleine haarscheurtjes in zijn geluk ontstaan op het moment dat we zijn doosje rozijntjes willen afpakken. “NEE, wat denk je wel niet! Die zijn van mij en die kan ik heel goed zelf vasthouden!” Goed, houd jij dat doosje maar lekker op zijn kop vast, zelf weten. We hebben een ruig parcours afgelegd voor zo’n eerste wandeling: over het grasveld, door kuilen en over bulten. Gevolg: een nat pak maar ook veel plezier. Wij ouders vinden het voor M. bij de uitgang echter tijd om weer in de wandelwagen te gaan zitten. Een strijd barst los. Krijsend, spartelend en met dikke tranen probeert hij zich te verzetten. In mijn ooghoek zie ik diverse mensen passeren die dit tafereel gadeslaan. Wat zullen ze denken? Stelletje ontaarde ouders, kunnen dat kind niet eens in bedwang houden.

Heel veel andere opties zijn er toch niet? Als ouder ben jij de baas, moet je consequent zijn en vooral duidelijk. Alleen….die kleine lieve mormeltjes doen er alles om aan te testen hoever zij kunnen gaan en hoever jij het laat komen. Een portie geduld helpt hier wel bij. Vroeger leerde mijn vader me tot tien tellen…misschien wordt het tijd om deze oefeningen weer eens af te stoffen.

De ochtend na de worstelpartij trek ik mijn jas aan om naar het werk te gaan. Voor het eerst in al die tijd staat kleine M. dikke tranen te huilen omdat zijn mama weggaat. Met een brok in mijn keel trek ik de deur achter me dicht. En ja, ik geef het toe: mijn kind is inderdaad de allerliefste.

Als beginnende moeder twijfel je met grote regelmaat. Handboeken genoeg, maar niet een die aansluit op het karakter van jouw kind. Ik heb ondertussen ruim een jaar ervaring, maar de onzekerheid blijft. Zo vraag ik me al geruime tijd af of kleine M. het wel leuk heeft op het kinderdagverblijf. Hij gaat een keer in de week omdat wij vinden dat het goed is om te leren dat de wereld niet alleen om Koning M. draait. Hij is wat verlegen en kijkt graag de kat uit de boom. Redenen genoeg dus om hem wekelijks bij de bekwame leidsters achter te laten.

Afgelopen vrijdag kwam ik het lokaal in en zag hem zitten. Ik herkende zijn gezicht, maar moest twee keer kijken. Hij had vreemde kleren aan. Niet de kleren die hij ’s ochtends aanhad, maar een vale oude spijkerbroek met getekende apen die bovendien nog eens véél te klein was. Kleine M. had ‘een ongelukje’ gehad. Dit kan van alles betekenen: van overvolle poepluiers tot onverklaarbare nattigheid. In zijn geval had hij alleen drinken gemorst, dus het viel mee. Maar die kleren… waren die van hem? Ah ja natuurlijk… het tasje met reservekleding. Al maanden niet in gekeken, want hij had het niet eerder nodig gehad. Toen ik het meegaf, waren de kleren nog te groot, maar nu dus 2 maten te klein. Wat zielig! Dat arme kind had de hele middag met een veel te kleine, strakke broek rondgelopen. Ik gaf mezelf in gedachten al strafpunten voor zorgzaamheid, want zoals mijn moeder zou zeggen: het is net een kind van de voddenboer. Niets ten nadele van de voddenboeren in Nederland, maar ik ben er niet een van.
Kleine M. leek er ook niet erg vrolijk onder. Hij keek beteuterd toen ik hem optilde en op zoek ging naar zijn natte broek. Een van de leidsters had zijn reservetas gepakt en trok de kledingstukken er een voor een uit. T-shirt…. 2 maten te klein, sokken….te klein, rompertje met lange mouwen…2 maten te klein. Oké de boodschap is duidelijk: ik had iets eerder in die tas moeten kijken. Onderin bleek nog iets te zitten…ha een rompertje in de goede maat! Ik was toch niet zo heel slordig geweest, dacht ik. Ik zei dat ze die wel in de tas kon laten zitten, maar ze wees me er nog even op dat het een zomerromper was. “Ja maar toch de goede maat?” “Jawel, maar het ís voor de zomer…”. Probeerde ze me duidelijk te maken dat je een kind geen rompertje zonder mouwen mag aangeven in de beginnende herfst? Dat beslis ik nog altijd zelf! Al draagt mijn kind een wollen priktrui in juli dan is dat ook mijn keuze. Nou goed, geef maar mee dan draagt hij het toch lekker thuis.

Ergens had ze een punt, maar ik opeens wist ik waarom ik nog steeds twijfel over kleine M. en zijn plezier op het kinderdagverblijf. Een zomerromper…pff…ja dus?