Tag Archives: flessenpost

Eindelijk ligt ‘ie in de winkel!

Toeval bestaat! Psychologie Magazine 2015

Houdt het dan nooit op met dat Flessenpost gedoe bij Sjors Twijfelt? Oke, ik beloof dat dit (voorlopig) de laatste keer is dat ik er iets over zeg.

Een paar maanden geleden werd ik benaderd voor het Psychologie Magazine. Zij maakten een item over toeval en via Sjors Twijfelt hadden ze over het Flessenpost verhaal gelezen. Of ik, samen met M., wilde meewerken… Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ja natuurlijk! Het is een mooi positief verhaal en daarnaast een kans om mijn blog bij een groter publiek onder de aandacht te brengen.

Lees verder!

Het flessenpostmeisje

Het had even geduurd maar vanmiddag was het moment dan eindelijk daar: M. had een weerzien met de kleine groene fles die hij anderhalf jaar geleden in zee gooide. Ken je het bijzondere verhaal van de fles nog niet? Lees het dan hier eerst nog even voordat je verder gaat.

De ansichtkaart van de eerlijke (flessenpost-) vindster had de gemoederen flink bezig gehouden. Nog altijd vond ik het moeilijk te geloven dat het écht waar was. Hoe groot is tenslotte de kans dat zo’n fles wordt gevonden?

flesEr waren een aantal weken, wat kaarten en tekeningen overheen gegaan voordat de moeders van de ‘flessengooier’ en de ‘flessenvindster’ een dag afspraken. Op 12 november, nog stuiterend van Sint-Maarten, brak het volgende hoogtepunt in korte tijd aan: we zouden de fles terugzien. En dat daar een meisje bij hoorde was voor M. nog even helemaal niet belangrijk. Die fles had hem anderhalf jaar lang toch niet los gelaten.
Bij binnenkomst was M. weer even Kleine M. zoals hij zich achter me verstopte. Alsof ik het zelf niet spannend vond! Want wie zouden het zijn? En hoe leuk zou de kennismaking worden? Ongemakkelijk met veel stiltes of juist heel ontspannen en gezellig? Ik had die ochtend bloemen gekocht voor de vindster, maar toen de bloemist vroeg of ik rozen in het boeket wilde bekroop me opeens het gevoel dat het misschien wel opdringerig was of onbedoelde verwachtingen zou scheppen. Rozen staan voor liefde, dat leek me niet geschikt. Het ging tenslotte om een ontmoeting van twee kleuters. M. was thuis dus niet de enige die enigszins nerveus was.

Eenmaal binnen stond daar het flessenpostmeisje Z. Een lief vrolijk meisje dat stond te popelen om die mooie, groen glazen schat te laten zien. En ook haar kant van het verhaal bleek een speling van het lot. De dag van de vondst was ze met haar vader gaan strandjutten. Hij had haar net verteld over het fenomeen flessenpost. Iets magisch en ongrijpbaars tot ze vijf minuten later een groen flesje zag liggen. Het briefje dat we destijds hadden gemaakt was nog intact en tijdens het lezen vielen ze van de ene in de andere verbazing. Dit kon toch niet waar zijn? Even oud, in dezelfde straat en ook nog op dezelfde school!
Vanmiddag was voor ons allemaal een bijzonder moment en wat blijkt? Ze hebben meer gemeen dan alleen die fles… Ze droegen vandaag allebei twee verschillende sokken. Niet per ongeluk maar heel bewust elke dag twee verschillende sokken. En waar mijn Kleine M. doorgaans zo schuw is dat hij niet van mijn schoot af durft, ging hij nu (nog net niet huppelend) achter het flessenpostmeisje aan om samen te gaan spelen.
Over het lot, a match made in heaven of andere onrealistisch romantische denkbeelden wil ik het niet hebben maar bijzonder is het zeker!

Flessenpost: toeval bestaat niet of toch?

Vanmiddag bij thuiskomst zag ik een ansichtkaart van (zon), zee en strand in onze brievenbus liggen. De kaart intrigeerde me omdat we van alle vakantiegangers toch al een vrolijke zonnige kaart hadden ontvangen.
Ik had de brievenbussleutel niet op zak en was te nieuwsgierig om deze eerst te gaan halen. Onhandig probeerde ik met mijn vingers de kaart uit de bus te peuteren, maar zonder resultaat. Vreemd dat die kaart me zo in zijn greep had, het zag er toch uit als een gewone vakantiekaart. Tot de brievenbus openging…

flessenpostIn een flits zag ik weer dat ontroostbare jongetje voor me die vorig jaar in Noord-Frankrijk zijn fles in zee gooide. In de aanloop naar dat moment hadden we zo veel plezier gehad met de tekening en het briefje. En bij mij waren alle romantische gedachten over flessenpost een eigen leven gaan leiden. Waar zou de fles aanspoelen? Hoe lang zou hij er over doen? En wie zou hem vinden? Kleine M. vond het op het moment suprême echter een stuk minder leuk dan tijdens de voorpret. Het was eind mei aan de kust, maar het voelde eerder als begin november. Koud, nat en het stormde zo hard dat de golven op de kade sloegen. M. was bang geworden door al dat natuurgeweld en de gedachte dat hij zijn kostbare fles in zee achter zou laten was ondragelijk. Samen met opa trotseerde hij de storm en gooiden ze de fles in de kolkende zee. M. was ontroostbaar in de uren daarna. Nooit zou hij zijn fles meer zien! Als troost hebben opa en oma een surrogaat fles gemaakt met tekening én brief, maar gelukkig voor M. zonder het ritueel van de zee.
Het is inmiddels bijna anderhalf jaar later en ik denk er nog wel eens aan. Wat zou het leuk zijn als M. bericht krijgt van de eerlijke vinder! Hij heeft dan een herinnering die hem zijn leven lang zal bij blijven. Tegelijkertijd denk ik dan ook aan al die flessen die dagelijks overal aanspoelen. En hoe toevallig het moet zijn dat degene die hem ziet liggen ook verder kijkt dan de punt van zijn schoen en ziet dat er echt een brief in zit. Nee, zo toevallig zal het niet lopen. Wij zijn te nuchter voor het geloof in wonderen en geluksvogels kun je ons ook niet noemen, dus de flessenpost zal wel nooit ‘boven water komen’.

Tot vandaag…
De kaart intrigeerde me kennelijk niet voor niets. Het bleek een kaart van de eerlijke vinder! Zij had de fles gevonden op het strand van Wijk aan Zee. Vijftien maanden had de fles er over gedaan om van de Noord-Franse kust omhoog de Noordzee op te stromen en veertig kilometer van ons huis aan te spoelen. Vijftien maanden en slechts veertig kilometer van ons vandaan! Dat is al bijzonder te noemen, maar toen ik de kaart verder las, viel mijn mond open van verbazing. Het meisje (ook vier jaar) had de fles met haar vader op het strand gevonden.
Dat de vindster dezelfde leeftijd heeft en op ‘steenworp afstand’ de fles heeft gevonden, lijkt al toeval genoeg. Het kan echter nog net iets gekker, want de vierjarige vindster verhuist over een paar weken niet alleen naar onze stad, maar komt zelfs bij ons in de straat wonen!
Het voelde alsof ik een hoofdprijs had gewonnen, zo’n toeval is toch bizar?! Toeval bestaat niet of misschien toch wel?
Na mijn uitbarsting van euforie stond ik al snel weer met beide benen op de grond. M. zag namelijk helemaal geen toevalligheid in dit toeval. Hij zag maar één voordeel: “ha mama, dan kunnen we mijn fles weer terughalen!”