Tag Archives: school

Wie niet sterk is…

gymclassMet regelmaat verbaas ik me over de hoge verwachtingen die we van kinderen hebben en dan heb ik het nog niet eens over de druk die wij ze als ouders zelf opleggen. Alleen het goed functioneren in de klas vergt al veel van zo’n kleine kleuter. Ik zal een paar huis-tuin-en-keuken voorbeelden geven, dan snap je meteen wat ik bedoel.

Als beginnende kleuter wordt er van je verwacht dat je zelfstandig naar het toilet kunt. Dit houdt in dat je ook je billen moet kunnen afvegen. Zover zijn we met M. nog niet maar daarvoor heeft hij zelf een oplossing bedacht: grote boodschappen worden alleen thuis gedaan. Oke excuses, ik zal een iets frisser voorbeeld geven.

Lees verder!

Kleutervriendschap en kalverliefde

En daar zat kleine M. opeens stuiterend aan tafel te vertellen over zijn nieuwe beste vriendin Z. Als een verliefde puber vertelde mijn vierjarige over hoe goed Z. kon fietsen, over dat ze samen morgen de hele dag zouden gaan spelen (binnen én buiten!) en dat hij haar de volgende dag zou vertellen dat ze beste vrienden zijn. Het eerste thema op school was overduidelijk ‘vriendschap’. Mooi om een schooljaar mee te beginnen en voor een groentje als M. goed om te leren wat een vriend nou eigenlijk is.

schoolDeze nieuw opgedane kennis bracht echter voor het thuisfront ook een keerzijde met zich mee. Tot de dag dat Z. in beeld kwam, stond ik als moeder namelijk op een voetstuk. Hij vertelde in het weekend dat hij met mij zou trouwen, maar op maandag trouwde hij opeens niet langer met mij maar met haar! Keihard werd ik aan de kant gezet, want “mama, trouwen is toch spelen?” Harteloos bleef hij zijn nieuwe liefde ophemelen terwijl bij elk compliment mijn hart meer en meer verbrijzelde. Na vier jaar moet ik het veld al ruimen voor een leuker, jonger exemplaar. En ik maar denken dat jongens pas in de pubertijd afstand van hun moeder nemen. School leuk? Nou voor moederharten vooral een harde leerschool.

Nee hoor, ik voel me natuurlijk niet echt gepasseerd, maar moet wel erg wennen aan hoe snel hij veranderd. Wij verwachtten maandenlange drama’s want zo was het tot op de laatste dag van de crèche tenslotte ook geweest. Dus hebben we hem in de zomer langzaam en heel bewust voorbereid op het naar school gaan. In dat proces zijn we echter vergeten onszelf voor te bereiden op een mogelijk positief resultaat. Want dat het bijna probleemloos zou verlopen, hadden we niet als optie in ons zorgvuldig uitgestippelde plan opgenomen.
Volgens de juf gaat het goed, al is het moeilijk om haar op haar blauwe ogen te geloven. Het zal echter wel moeten want zelf laat hij bijna niets los. Het gebrek aan informatie en communicatie vanuit M. schijnt er echter bij te horen. “Leg je er bij neer”, luidt het advies van iedereen. Goede raad, maar als je verwacht dat jouw oogappel het zwaar krijgt, dan hoor je het liefst een gedetailleerd verslag van de schooldag.

Is er dan niets leuks voor moeders? Natuurlijk wel!
M. blijkt zijn eigen koers te varen. Doet niets waar hij geen zin in heeft, past zich niet aan om anderen te behagen, maar krijgt door zijn oprechte gedrag wel het vertrouwen van iedereen.
Het muurbloempje van de crèche zal nooit haantje de voorste worden of the leader of the pack maar als hij door zichzelf te zijn toch zijn eigen plek verwerft in de klas dan ben ik een trotse moeder! En sinds hij zijn eerste hart heeft veroverd, vertelt hij opeens honderduit. M. heeft vaste grond onder zijn voeten gekregen en ontdekt langzaam dat hij gezien wordt. Het is een bijzonder proces om van dichtbij mee te maken. Ook al weet je als moeder dat er nog vele hordes komen, vele liefdes zullen volgen en meerdere vriendschappen zullen sneuvelen; de eerste stap als individu heeft hij gezet. Mijn kleine M. staat op de kaart. Al hoop ik natuurlijk nog steeds dat hij later met mij gaat trouwen!

Ben ik zelf klaar voor het schoolregime?

Terwijl ik geniet van het weinige fietsverkeer zo vroeg in de ochtend, realiseer ik me dat dit mijn laatste zomervakantie is waarin ik de volle zes weken profiteer van de rust op straat. Na deze vakantie wordt ‘huize Sjors Twijfelt’ ook onderworpen aan het schoolregime. En na deze vakantie zijn ook wij gebonden aan schoolvakantie.

Eén iemand in huis is wel klaar voor school. Kleine M. is namelijk nét vier geworden, gestopt bij het kinderdagverblijf en lijkt vooral veel zin te hebben in een nieuw avontuur. Ik snap het ook wel, want als je hoort dat je elke dag mag spelen, knutselen, gymen en vriendjes gaat maken, dan wil iedereen toch weer naar school?! Wij achterblijvers zien er wel iets meer tegenop. Vijf dagen in de week drukte in de badkamer, boterhammen smeren tegen de klippen op en tijdsdruk, veel tijdsdruk. Ik hoor de schoolbel in mijn herinnering al weer rinkelen…
naarschoolNatuurlijk is het ochtendritueel niet het probleem. Maar de begrenzing van de veilige haven waarin we ons vier jaar lang begaven, wordt opgeheven. Kleine M. zet straks zijn eerste schreden buiten ons pad en wij volgen in zijn kielzog als luizenmoeder, voorleesvader en avondvierdaagsebegeleiders. Dit is het begin van zijn nieuwe leven en hopelijk gaat hij er veel onbezorgd plezier aan beleven. Als moeder van een kleine, verlegen uk maak ik me soms wel zorgen. Want, zal hij vriendjes maken? Zal hij niet worden gepest? Kan hij een beetje meekomen in de les en met gym? M. draagt een bril en zullen die kinderen dat straks tegen hem gebruiken of zullen ze het, net als op de crèche, niet zien?  Kortom ik zie beren op de weg en hoop maar dat het schuchtere eendje uitgroeit tot een mondige zwaan.

En is het erg als ik eigenlijk nog niet zo’n zin heb in de schoolpleinprietpraat? Van die praatjes die nergens over lijken te gaan, maar waarvan ondertussen elk woord op een weegschaal wordt gelegd? We worden beoordeeld, gewogen en te licht, te zwaar of precies goed bevonden. Het lijkt alsof ik zelf weer naar school moet. Met lood in mijn schoenen en knikkende knieën over die metershoge drempel.
Met mijn vriendinnetje L. grappen we vaak over ‘wij sherrymoeders’. Niks geen prietpraat op school, geen taken als luizenmoeder maar ontaarde moeders die hun kind ongewassen de auto uit bonjouren en vervolgens thuis sherry-drinkend de laatste roddels doornemen. Het klinkt als een heerlijke methode om mijn kop in het zand te steken en net te doen alsof het schoolregime niet bestaat. Leuk voor een dag maar zo ontaard zijn we toch ook niet.
Over drie weken moeten we er aan geloven, school begint. Maar eerst nog even genieten van de stilte op straat, het ontbreken van de fietsfiles en genieten van M. nu we hem nog Kleine M. kunnen noemen. Want ook kleine M’etjes worden groot…