Tag Archives: buren

Lef…of toch niet?


In de vorige Sjors Twijfelt schreef ik over het lef-leuk-stom-lijstje en hoe wij daar als ouders ook actief aan meedoen. Zelf had ik wat moeite met het invullen van het lijstje want om nou wekelijks opruimklusjes als ‘stom’ te betitelen of uitstapjes als ‘leuk’, leek me niet geschikt.
Lees verder!

Van goede buur naar mantelzorger

nurseDe participatiesamenleving…hét woord van enkele jaren geleden. Een samenleving waarin je verantwoordelijkheid voor jezelf en je naasten neemt. Net zo’n vanzelfsprekendheid als ‘beter een goede buur dan een verre vriend’, zou je denken. Tot het moment dat de eenzaamheid waar je in de media over leest, slechts een voordeur van je verwijderd is.
Lees verder!

Zwaaioma

In het holst van de nacht werd vorige week onze 93-jarige onderbuurvrouw per ambulance afgevoerd. We hebben niet een heel hechte band en we lopen de deur niet bij elkaar plat maar er is wel sprake van een gezonde burenrelatie. En zeker een hoogbejaarde dame die nog zelfstandig woont, houd je extra in de gaten.

Toen de ambulance wegreed en ik weer in bed ging liggen, kwam er een levendige jeugdherinnering in me naar boven. Mijn beste vriendinnetje en ik woonden vroeger op 100 meter afstand van elkaar en precies op de helft daarvan stond een huisje. In dit kleine hoekhuis zat altijd een oma in een stoel voor het raam. In mijn beleving zat ze daar van ’s ochtends vroegkinderen_zwaaien tot ’s avonds laat uit het raam te staren. Zolang als ik me kan herinneren zwaaide ik naar haar; een keer bij het eerste raam om me vervolgens om te draaien en bij het hoekraam nog een keer te zwaaien. Een dagelijks ritueel en het leek alsof ze er speciaal voor mij zat. Een vrouw met wie ik nog nooit een woord had gewisseld maar ik kende haar alsof het mijn eigen oma was. Mijn vriendinnetje en ik noemden haar onze zwaaioma. Tot op een dag haar stoel leeg was en deze de dagen daarna ook leeg zou blijven. Ik weet niet meer hoe lang die stoel daar nog zonder zwaaioma bleef staan maar op een dag was het huis leeggehaald. Ik was oprecht verdrietig want zij was toch ook mijn oma!

Een leven later weet ik nog precies hoe ze er bij zat, hoe lief ze lachte en vooral hoe ze zwaaide. En nu de onderbuurvrouw in het ziekenhuis ligt en het onzeker is of ze ooit nog thuiskomt, voel ik me treurig. Ik gun kleine M. namelijk ook zo’n mooie herinnering. Al vraag ik me af of dat ooit zal gebeuren, ongeacht of ze nog een paar jaar onder ons woont. M. vindt haar namelijk eng, hij duikt altijd weg en slaakt een angstig gilletje als hij haar ziet. Ik kan me er wel iets bij voorstellen want het is niet de liefste vrouw die op de wereld rondloopt. Ze is helaas wat verbitterd en moppert over alles, maar wie zegt dat mijn zwaaioma wél de liefste was? Misschien was zij wel onuitstaanbaar, een prinses op de erwt of zat zij hele dagen in haar stoel uit pure luiheid? Eerlijk gezegd zal het me worst zijn wie ze echt was. In mijn herinnering is ze een heldin die het, na jaren zwoegen, verdiende om in die heerlijke zachte stoel achter de geraniums te zitten.

Ik houd dan ook stug vol en hoop dat kleine M. op een dag ziet dat 93 een heel bijzondere leeftijd is. En misschien heeft hij later net zo’n mooie herinnering als ik.

Burenherrie

Je kent het vast wel: burenherrie. Zodra het opvalt en het begint te irriteren, hoor je niets anders. Woonachtig in Amsterdam, ben ik dagelijks omringd met burengeluid. Het zachte pianogepingel van onze 92-jarige onderbuurvrouw, de huilende buurjongen en de professioneel trombonespelende bovenbuurman. Tot zover niets om je aan te storen en zonder deze geluiden zou wel erg stil zijn.

Een paar weken geleden hebben we nieuwe onderburen gekregen. Het huis schuin onder ons is door een jong gezin gekocht. Het appartement is sterk verouderd en bovendien te klein voor een gezin van drie. Je voelt de verbouwing al aankomen… En inderdaad, het leuke gezin kwam geen kennismaken, maar wij maakten kennis met de Russische bouwvakkers. GOEDEMORGEN! 7:00 uur in de ochtend en zelfs kleine M. ligt nog te slapen… De bouwvakkers hebben hun eerste mokerslag geslagen en wat voor een. Iedereen zit verschrikt rechtop in bed. Hadden ze niet iets rustiger kunnen beginnen of is dit hun welkomstgroet? We weten wel meteen wat voor vlees we in de kuip hebben. De arme onderbuurvrouw weet al helemaal niet wat haar overkomt. Ze is helemaal in paniek want had deze bui ook niet zien aankomen.

Wij woonden voorheen in een appartement waar, van de 8 jaar dat we er woonden er zeker 6 jaar aan weerskanten is verbouwd. Hele panden werden gestript en tot te dure appartementen omgetoverd. Voor ons is het geluid van een verbouwing meer of minder, dus niet zo erg. Je went er aan, zullen we maar zeggen. Hier is het anders; alle buren klagen en de oude buurvrouw al helemaal, haar hele huis is een groot stof en stuifgebeuren en dat is nou precies waar ze niet tegen kan. Ik heb met haar te doen, dat moge duidelijk zijn. Ik maak me er verder niet zo druk om, dat doen de anderen al voor mij.

Tot vandaag. Kleine M. ligt te slapen en ik hoop dat hij er nog een uur aan vastplakt. Beneden wordt er weer getimmerd, gedrild en gezaagd. Prima, daar slaapt hij wel doorheen. Totdat er een vrachtwagen materialen komt afleveren en er 6 deuren tegen elkaar open staan. De deuren slaan telkens met een keiharde klap dicht en dit herhaalt zich elke 30 seconden. Het echoot door het trappenhuis en de ramen trillen in hun sponningen. Ik voel de woede tintelen in mijn hoofd en mijn knieën knikken van de adrenaline… Nu is het afgelopen! Ik ga er wat van zeggen. Ik zoek mijn schoenen, want op mijn blote voeten naar beneden is in die gore bende geen optie. Waar zijn mijn schoenen…. Ik kan door de gierende adrenaline mijn schoenen niet vinden….******* Vloeken doe ik in stilte, want anders wordt kleine M. misschien wakker. Als ik eenmaal mijn schoenen aanheb en de deur opendoe, zie ik dat de buurvrouw naast ons ook al woest naar beneden loopt. “Laat mij maar, ze spreken Russisch net als ik”. En het werkt, het huis is weer rustig. Alleen ik niet…mijn hart bonkt nog in mijn keel en ik ben de eerste tien minuten niet van mijn adrenalinerush af. En ik maar denken dat ik me nooit zo druk maak om burenherrie.