Tag Archives: kleding

Herinneringen van stof

Er werd me thuis al maanden ingefluisterd dat er nog wat kledingzakken op me lagen te wachten. Lange tijd wist ik de souffleur vakkundig te negeren, maar na de zoveelste regenachtige weekenddag was er geen ontkomen meer aan.

Ik ben niet goed in dingen weggooien, omdat er zo vaak zoveel herinneringen aan kleven. Ik houd ook niet van Marie Kondo want herinneringen sparken niet persé dagelijks joy, maar zijn wel een joy voor later. Ontvangen kaarten met lieve boodschappen, eerste kindertekeningen met koppoters (“ach dat is toch lief en zo leuk voor later!”) en bij spullen denk ik vaak dat het nog wel een keer van pas komt. Kleding daarentegen is toch wel echt een ander verhaal. Daar heb ik misschien nog wel meer moeite mee.

Een geweldige maar uit-de-mode-broek met draken bijvoorbeeld. Of een prachtig wollen truitje dat inmiddels een naveltruitje zou zijn. En een heuse Jean Paul Gaultier jurk, die ik nu nooit meer aan zou trekken. Maar weggooien? Nee, dat kan ik echt niet. Die drakenbroek was mijn zelfstandige avonturiersbroek toen ik voor stage in Londen ging wonen. Het wollen truitje is van mijn moeder geweest, dat zij droeg toen zij op zichzelf ging wonen. De designer jurk…ach ja, zoiets doe je toch niet weg?!

Ook vond ik nog mijn eerste sollicitatiepak, het jurkje dat ik droeg tijdens mijn diploma-uitreiking, mijn trouwoutfit, het hemd dat ik droeg toen M. werd geboren en nog meer van die herinneringen van stof. Ik kan dat niet weggooien. Het is net als met geuren, ruik ik een bepaalde geur dan duik ik direct in een herinnering. De geur van olie en fietsbanden brengt me bij mijn vader’s winkel. De geur van diesel zet me als meisje op het schip van mijn vriendinnetje. En de geur van cassis brengt me bij oma thuis. Mooie herinneringen die niet zonder geur lijken te kunnen.

De opruimwoede in mijn kledingkast stopte abrupt toen ik voor de zoveelste keer die drakenbroek tegenkwam. Het opruimen van de fast fashion shirtjes en broeken ging razend snel, maar bij die unieke stukken beleefde ik een trip down memory lane. Mooi hoe dat werkt en dus waardevol om te behouden, maar laat ik ze dan in de kast liggen? Zodat ik bij elke opruimbeurt weer mezelf diezelfde vragen stel?

Nee, ik besloot het anders te doen. Ik heb nu een heus kledingkoffertje met herinneringen. Als ik wil, duik ik daarmee weer terug in de mijlpalen van mijn leven. En het koffertje heeft nog ruimte over, dus genoeg plek om nieuwe waardevolle herinneringen te herbergen.

Ben ik dan niets opgeschoten die dag? Jawel! Ik heb vier vuilniszakken kleding weggedaan, een paar stukken herontdekt en dus eindelijk een keuze gemaakt over mijn stoffen herinneringen. Stiekem ben ik die souffleur toch dankbaar!

Marie Kondo á la Sjors…

Verlaten winkelwagens

Wat doe jij ter ontspanning ’s avonds als je een dag hard hebt gewerkt? Nadat het huishouden aan kant is en je eventueel je routinematige sportieve plicht hebt gedaan? Er zijn mensen die de hele avond voor de buis hangen. Anderen chatten, Whatsappen of hebben een echt gesprek met vrienden in een café. Er zijn natuurlijk talloze mogelijkheden om je avond te spenderen, maar ik betrapte me laatst op een ietwat vreemde, bijna dwangmatige vorm van vrijetijdsbesteding. Op de avonden dat manlief werkt, struin ik regelmatig het internet af en bezoek ik prachtige online boetieks of heel gewone warenhuizen. Dat is op zich nog geen vreemde bezigheid. Ik heb echter de gewoonte om bij die online winkels winkelwagens te vullen tot ze uitpuilen. Achteloos gooi ik voor honderden euro’s in het karretje, maar als ik uiteindelijk de totale waarde er van zie, sluit ik de website en bezoek met plezier een volgend mooi warenhuis.
verlaten_winkelwagenBij sommige webshops heb ik de neiging om een paar dagen later terug te keren om te zien of het winkelwagentje nog gevuld is met mijn schijnaankopen. Bij een enkele website is dit het geval en ik analyseer aandachtig nogmaals de items. De conclusie na deze analyse? “Gelukkig heb ik bij het vorige bezoek mijn pinpas niet tevoorschijn gehaald.”

Vreemd gedrag toch eigenlijk? In een fysieke winkel ga je met een kritisch oog langs de rekken, pak je er hier en daar iets uit en vertrek je richting pashokje. In een winkel met mensen van vlees en bloed stap je niet met armen vol kleding op de kassa af om vervolgens, als de kleding al opgevouwen in de tas zit, de aankoop te annuleren. De verkopers zien je aankomen!

In webshops denk je dat niemand je ziet en is er in de wijde omtrek geen vriendelijke verkoper te vinden die je met ‘liefde’ vertelt hoe geweldig die net té strakke jurk je staat. Geen reden dus om je in te houden of je te gedragen als waardige klant. Hoeveel mensen zullen er zijn die online ditzelfde gedrag vertonen, hoeveel verlaten winkelwagens zullen er door het wereldwijde web zwerven?

Een paar maanden geleden ontving ik een e-mail van een webshop over een van mijn ‘wees-geworden-winkelwagens’. Er zaten items in die nog maar een dag in de aanbieding zouden zijn. Enorm slim van die winkel maar ik voelde me betrapt. Er zijn dus pientere ondernemers die mijn dwangmatige niet-koop gedrag in de gaten hebben en hier handig mee omspringen. ‘Joehoe bijna-koper! Hallo, je hebt je winkelwagentje in het gangpad laten staan en iemand dreigt er met jouw spullen vandoor te gaan! Zullen we het nog even voor je vasthouden?’  Hoe betrapt ik me ook voelde, ik heb de aanbieding afgeslagen en shop nog altijd vrolijk door zonder mijn pinpas te trekken.

Een draak van een outfit

Mannelijke aanstelleritis blijkt een GEWELDIG prikkelend onderwerp. Nog nooit heb ik zoveel reacties gekregen. Mannen voelden zich in de kuif gepikt en vrouwen waren het volmondig met me eens. Nou is het natuurlijk niet alleen de man die typerend gedrag vertoont. De dag nadat ik het blog online plaatste, betrapte ik mezelf op stereotype vrouwengedoe: ik twijfelde aan mijn kleding. De combinatie had ik al vaker gedragen maar opeens bood mijn spiegelbeeld me niet dezelfde voldoening als de keer daarvoor. Ik stond voor de spiegel en draaide me nog maar eens om. Zag ik er vorige week ook zo uit? Ik kon me haast niet voorstellen want het was echt een draak van een outfit.

Toch nog maar iets anders proberen. Terwijl ik voor de kledingkast stond te twijfelen, zag ik in mijn ooghoek een klein ventje voor de spiegel staan. Hij stond ‘en profile’ naar zichzelf te kijken en draaide net als ik. Zijn gedrag was identiek aan dat van mij…ik moest lachen en voelde me tegelijkertijd betrapt, want zo stond ik dus blijkbaar zelf ook. Kleine M. vond het geweldig om zichzelf in de spiegel te zien en deed zijn trui omhoog om ook daar eens een kijkje te nemen. Deze laatste actie herhaalde hij vervolgens de hele week. Te pas en te onpas ging even de trui omhoog. Mocht je je afvragen of ook dit kopieergedrag is…nee, zijn moeder doet dit NIET.

Ik trok een ander gegarandeerd succesnummer aan, maar ook dat stond me die dag niet. Het zal wel weer zo’n dag zijn geweest. Een typische dag in het leven van een vrouw wanneer niets je staat, je nog niet eerder zo’n onuitgeslapen kop hebt gehad of je haar maar niet fatsoenlijk in model zit. Geen idee waarom we dit hebben en wanneer het de kop opsteekt. Wat ik wel weet is dat ik die dag nog meer bevestiging nodig heb. Wat dan natuurlijk niet helpt, is een nuchtere man die zonder emotie in zijn stem zegt dat het ‘wel leuk staat’. Dat klinkt als: het staat wel aardig of het kan er mee door. Wel aardig is op zo’n dag niet goed genoeg. Ik wil die dag een vlammend betoog, een oprecht enthousiaste mening of in het uiterste geval een liefdesverklaring. Een ‘het kan er mee door’ is de ergste ongeïnteresseerde opmerking die je als man kunt maken.

Heerlijk om ook de verantwoordelijkheid voor mijn gemoed neer te leggen bij een ander, maar helaas werkt het natuurlijk niet zo. Ik weet ook wel dat het die dag geheel mijn eigen schuld is, maar ik kan de oorzaak ervan niet achterhalen. Ook is het mij een totaal raadsel waarom we onszelf dit altijd maar weer aandoen. Blijkbaar wordt ons feitelijk geheugen ook geïnfecteerd met hormonale emotie? Want waarom is mijn favoriete outfit van gisteren, vandaag de meest ongelukkige keuze ooit?

Hoe schattig ik het kopieergedrag van kleine M. ook vind, ik gun hem deze twijfel niet. Gelukkig is hij van het andere geslacht, dus dit eeuwige getut zal met een beetje geluk aan zijn deur voorbij gaan.