Category Archives: Kleding Twijfel

Herinneringen van stof

Er werd me thuis al maanden ingefluisterd dat er nog wat kledingzakken op me lagen te wachten. Lange tijd wist ik de souffleur vakkundig te negeren, maar na de zoveelste regenachtige weekenddag was er geen ontkomen meer aan.

Ik ben niet goed in dingen weggooien, omdat er zo vaak zoveel herinneringen aan kleven. Ik houd ook niet van Marie Kondo want herinneringen sparken niet persé dagelijks joy, maar zijn wel een joy voor later. Ontvangen kaarten met lieve boodschappen, eerste kindertekeningen met koppoters (“ach dat is toch lief en zo leuk voor later!”) en bij spullen denk ik vaak dat het nog wel een keer van pas komt. Kleding daarentegen is toch wel echt een ander verhaal. Daar heb ik misschien nog wel meer moeite mee.

Een geweldige maar uit-de-mode-broek met draken bijvoorbeeld. Of een prachtig wollen truitje dat inmiddels een naveltruitje zou zijn. En een heuse Jean Paul Gaultier jurk, die ik nu nooit meer aan zou trekken. Maar weggooien? Nee, dat kan ik echt niet. Die drakenbroek was mijn zelfstandige avonturiersbroek toen ik voor stage in Londen ging wonen. Het wollen truitje is van mijn moeder geweest, dat zij droeg toen zij op zichzelf ging wonen. De designer jurk…ach ja, zoiets doe je toch niet weg?!

Ook vond ik nog mijn eerste sollicitatiepak, het jurkje dat ik droeg tijdens mijn diploma-uitreiking, mijn trouwoutfit, het hemd dat ik droeg toen M. werd geboren en nog meer van die herinneringen van stof. Ik kan dat niet weggooien. Het is net als met geuren, ruik ik een bepaalde geur dan duik ik direct in een herinnering. De geur van olie en fietsbanden brengt me bij mijn vader’s winkel. De geur van diesel zet me als meisje op het schip van mijn vriendinnetje. En de geur van cassis brengt me bij oma thuis. Mooie herinneringen die niet zonder geur lijken te kunnen.

De opruimwoede in mijn kledingkast stopte abrupt toen ik voor de zoveelste keer die drakenbroek tegenkwam. Het opruimen van de fast fashion shirtjes en broeken ging razend snel, maar bij die unieke stukken beleefde ik een trip down memory lane. Mooi hoe dat werkt en dus waardevol om te behouden, maar laat ik ze dan in de kast liggen? Zodat ik bij elke opruimbeurt weer mezelf diezelfde vragen stel?

Nee, ik besloot het anders te doen. Ik heb nu een heus kledingkoffertje met herinneringen. Als ik wil, duik ik daarmee weer terug in de mijlpalen van mijn leven. En het koffertje heeft nog ruimte over, dus genoeg plek om nieuwe waardevolle herinneringen te herbergen.

Ben ik dan niets opgeschoten die dag? Jawel! Ik heb vier vuilniszakken kleding weggedaan, een paar stukken herontdekt en dus eindelijk een keuze gemaakt over mijn stoffen herinneringen. Stiekem ben ik die souffleur toch dankbaar!

Marie Kondo á la Sjors…

Sjors Twijfelt is een beetje jarig!

7,5 jaar, 67.739 woorden en 146 blogs later heb ik mijn twijfels, hartekreten en zoektochten inmiddels met zo’n 30.000 mensen gedeeld. Elk jaar is het aantal lezers en reacties gegroeid. En eerlijk is eerlijk, het is geen miljoenenpubliek maar ik prijs me gelukkig met elke lezer, like en reactie. Dank jullie wel daarvoor!
Lees verder!

Verlaten winkelwagens

Wat doe jij ter ontspanning ’s avonds als je een dag hard hebt gewerkt? Nadat het huishouden aan kant is en je eventueel je routinematige sportieve plicht hebt gedaan? Er zijn mensen die de hele avond voor de buis hangen. Anderen chatten, Whatsappen of hebben een echt gesprek met vrienden in een café. Er zijn natuurlijk talloze mogelijkheden om je avond te spenderen, maar ik betrapte me laatst op een ietwat vreemde, bijna dwangmatige vorm van vrijetijdsbesteding. Op de avonden dat manlief werkt, struin ik regelmatig het internet af en bezoek ik prachtige online boetieks of heel gewone warenhuizen. Dat is op zich nog geen vreemde bezigheid. Ik heb echter de gewoonte om bij die online winkels winkelwagens te vullen tot ze uitpuilen. Achteloos gooi ik voor honderden euro’s in het karretje, maar als ik uiteindelijk de totale waarde er van zie, sluit ik de website en bezoek met plezier een volgend mooi warenhuis.
verlaten_winkelwagenBij sommige webshops heb ik de neiging om een paar dagen later terug te keren om te zien of het winkelwagentje nog gevuld is met mijn schijnaankopen. Bij een enkele website is dit het geval en ik analyseer aandachtig nogmaals de items. De conclusie na deze analyse? “Gelukkig heb ik bij het vorige bezoek mijn pinpas niet tevoorschijn gehaald.”

Vreemd gedrag toch eigenlijk? In een fysieke winkel ga je met een kritisch oog langs de rekken, pak je er hier en daar iets uit en vertrek je richting pashokje. In een winkel met mensen van vlees en bloed stap je niet met armen vol kleding op de kassa af om vervolgens, als de kleding al opgevouwen in de tas zit, de aankoop te annuleren. De verkopers zien je aankomen!

In webshops denk je dat niemand je ziet en is er in de wijde omtrek geen vriendelijke verkoper te vinden die je met ‘liefde’ vertelt hoe geweldig die net té strakke jurk je staat. Geen reden dus om je in te houden of je te gedragen als waardige klant. Hoeveel mensen zullen er zijn die online ditzelfde gedrag vertonen, hoeveel verlaten winkelwagens zullen er door het wereldwijde web zwerven?

Een paar maanden geleden ontving ik een e-mail van een webshop over een van mijn ‘wees-geworden-winkelwagens’. Er zaten items in die nog maar een dag in de aanbieding zouden zijn. Enorm slim van die winkel maar ik voelde me betrapt. Er zijn dus pientere ondernemers die mijn dwangmatige niet-koop gedrag in de gaten hebben en hier handig mee omspringen. ‘Joehoe bijna-koper! Hallo, je hebt je winkelwagentje in het gangpad laten staan en iemand dreigt er met jouw spullen vandoor te gaan! Zullen we het nog even voor je vasthouden?’  Hoe betrapt ik me ook voelde, ik heb de aanbieding afgeslagen en shop nog altijd vrolijk door zonder mijn pinpas te trekken.

Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper

De kapper is niet mijn beste vriend. Nou heb ik geen spannend of ingewikkeld kapsel, maar een kappersbezoek kan wat mij betreft zo kort mogelijk zijn. De vrolijke nikspraatjes kunnen me gestolen worden evenals die verfoeide spiegels. Hier krijgt zelfs een size zero model met de perfecte huid een complex van. Kappers kijken ook meer naar zichzelf in de spiegel dan naar hun klanten.

Het enige dat mijn haar overigens iets anders maakt dan rechttoe rechtaan, is een pony. Ik heb dit al jaren en ben er blij mee…voor een periode van een week of zes. Dan is het haar van de een op de andere dag te lang. Er is niets meer mee te beginnen en zo dus ook vandaag. Deze week komt het alleen heel slecht uit want het is druk op het werk. We werken toe naar het hoogtepunt van het jaar: een gala waarbij voorname gasten aanwezig zijn, belangrijke sectorprijzen worden uitgereikt en ik representatief voor de dag moet komen. Dé jurk was al een flinke twijfel, maar nu de zekerheid van de pony ook is weggevallen zijn de rapen gaar.

Helaas is er deze week geen moment in de agenda voor een uitgebreide was- en knipbeurt, maar vanmorgen wel een gaatje om even binnen te wippen voor de pony. Het is tenslotte een gratis service die ze bieden en waar ze bovendien op hameren iedere keer als ik weer met een te lange pony binnenkom. Ik mag ‘m niet meer laten bijpunten door mijn moeder. Vaak heb ik geen tijd voor de servicebeurt, maar nu is het hoognodig.

Ik toog vanmorgen naar de kapper. Laat me even de situatie schetsen zoals ik deze aantrof: 10 uur, kapsalon net open, twee kapsters roken buiten een laatste sigaret (prima, geen probleem mee) en binnen twee dames die de planning van de dag doornemen. En het belangrijkste misschien wel: ik ben de enige klant. Een klant bovendien met een probleem dat binnen twee minuten zonder veel extra inspanning verholpen kan worden. Een klant die je in minder dan geen tijd de gelukkigste mens op de aarde kunt maken (voor de komende zes weken dan). Je voelt de bui al hangen: ze hadden nu geen tijd en of ik over drie kwartier even terug kon komen. Ja kijk, een pony is namelijk een dingetje (niet mijn woorden). Dus gaan ze eerst klanten knippen en dan konden ze mij helpen. Pardon? Ik zie geen klanten? Nee, het kon echt niet nu, wel aan het einde van de dag. Mijn klomp was inmiddels verbrijzeld… Dit was de zoveelste keer dat ik mijn pony niet kon laten knippen. De ene keer kom je rond half zes: nee dan moet je vroeg op de dag komen. En nu word ik weggestuurd omdat ik te vroeg ben. Dat hadden ze net weer veranderd… Ik zei dat ik het niet snapte en alleen nú kon, maar ik kreeg een “ja, sorry”. Hiermee dreef ze me recht in de armen van iedere willekeurige kapper in de wijde omtrek. Al loop ik de rest van mijn leven met stekels of de lange vlechten van Rapunzel, nooit meer ga ik naar deze onbehulpzame troela’s. Giftig stapte ik op mijn fiets, misschien nog wel bozer op mezelf dan op die meiden: ik had me weg laten sturen en nu zat ik nog steeds met die vormeloze pony. Toch mijn moeder maar weer lief aankijken. Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper? Mij niet gezien!

Een draak van een outfit

Mannelijke aanstelleritis blijkt een GEWELDIG prikkelend onderwerp. Nog nooit heb ik zoveel reacties gekregen. Mannen voelden zich in de kuif gepikt en vrouwen waren het volmondig met me eens. Nou is het natuurlijk niet alleen de man die typerend gedrag vertoont. De dag nadat ik het blog online plaatste, betrapte ik mezelf op stereotype vrouwengedoe: ik twijfelde aan mijn kleding. De combinatie had ik al vaker gedragen maar opeens bood mijn spiegelbeeld me niet dezelfde voldoening als de keer daarvoor. Ik stond voor de spiegel en draaide me nog maar eens om. Zag ik er vorige week ook zo uit? Ik kon me haast niet voorstellen want het was echt een draak van een outfit.

Toch nog maar iets anders proberen. Terwijl ik voor de kledingkast stond te twijfelen, zag ik in mijn ooghoek een klein ventje voor de spiegel staan. Hij stond ‘en profile’ naar zichzelf te kijken en draaide net als ik. Zijn gedrag was identiek aan dat van mij…ik moest lachen en voelde me tegelijkertijd betrapt, want zo stond ik dus blijkbaar zelf ook. Kleine M. vond het geweldig om zichzelf in de spiegel te zien en deed zijn trui omhoog om ook daar eens een kijkje te nemen. Deze laatste actie herhaalde hij vervolgens de hele week. Te pas en te onpas ging even de trui omhoog. Mocht je je afvragen of ook dit kopieergedrag is…nee, zijn moeder doet dit NIET.

Ik trok een ander gegarandeerd succesnummer aan, maar ook dat stond me die dag niet. Het zal wel weer zo’n dag zijn geweest. Een typische dag in het leven van een vrouw wanneer niets je staat, je nog niet eerder zo’n onuitgeslapen kop hebt gehad of je haar maar niet fatsoenlijk in model zit. Geen idee waarom we dit hebben en wanneer het de kop opsteekt. Wat ik wel weet is dat ik die dag nog meer bevestiging nodig heb. Wat dan natuurlijk niet helpt, is een nuchtere man die zonder emotie in zijn stem zegt dat het ‘wel leuk staat’. Dat klinkt als: het staat wel aardig of het kan er mee door. Wel aardig is op zo’n dag niet goed genoeg. Ik wil die dag een vlammend betoog, een oprecht enthousiaste mening of in het uiterste geval een liefdesverklaring. Een ‘het kan er mee door’ is de ergste ongeïnteresseerde opmerking die je als man kunt maken.

Heerlijk om ook de verantwoordelijkheid voor mijn gemoed neer te leggen bij een ander, maar helaas werkt het natuurlijk niet zo. Ik weet ook wel dat het die dag geheel mijn eigen schuld is, maar ik kan de oorzaak ervan niet achterhalen. Ook is het mij een totaal raadsel waarom we onszelf dit altijd maar weer aandoen. Blijkbaar wordt ons feitelijk geheugen ook geïnfecteerd met hormonale emotie? Want waarom is mijn favoriete outfit van gisteren, vandaag de meest ongelukkige keuze ooit?

Hoe schattig ik het kopieergedrag van kleine M. ook vind, ik gun hem deze twijfel niet. Gelukkig is hij van het andere geslacht, dus dit eeuwige getut zal met een beetje geluk aan zijn deur voorbij gaan.

Voor vrijdag een carnavalsoutfit graag

Dinsdagochtend kregen we een nieuwsbrief van het kinderdagverblijf met het verzoek om de kinderen vrijdag verkleed te brengen in verband met carnaval. Ontzettend leuk idee, want ik ben gek op (kinder-)carnaval, maar deze mededeling is wel een beetje aan de late kant. De reden om je kind naar het kinderdagverblijf te brengen is je werk. En de meeste ouders (lees: moeders) werken in ieder geval 3 dagen in de week. Dat betekent al snel dat je op dinsdagavond deze mail pas leest, woensdag en donderdag moet werken en het arme kind op vrijdag dus NIET verkleed gaat omdat mama geen tijd had om iets te verzinnen. Gelukkig ben ik in de aanloop naar mijn nieuwe werk vrij en zou ik dus tijd genoeg hebben om iets in elkaar te knutselen. De creativiteit van mijn moeder zit bij mij helaas niet de genen, dus een creatie even snel in elkaar draaien zie ik niet gebeuren.

Goede herinneringen heb ik aan carnaval tijdens de basisschooljaren. Altijd een leuke outfit door mijn moeder gemaakt, een school die enthousiast een praalwagen maakte en optochten in de vrieskou. Ik zou het daarom leuk vinden als kleine M. ook later met zoveel plezier aan deze traditie terugdenkt. Er is echter een probleem…die zelfgemaakte outfit zit er voorlopig niet in. Ik kan knopen aannaaien en een sok stoppen, maar van een lap stof een kek tenue maken is echt een brug te ver. Jaloers ben ik op mijn moeder met haar talent en creatieve oog. Ze ziet iets, slaat het op en kan het vervolgens zonder patroon namaken. Om een beetje in haar voetsporen te kunnen treden, kregen mijn zus en ik een naaimachine. Blij ben ik er zeker mee, maar hij staat nog onaangeroerd in de kast. Deze week ben ik vrij, komt er een verkleedpartijtje aan én staat er een naaimachine op me te wachten. Alle ingrediënten zijn er, op een na: mijn talent.

Goed, er komt dus geen zelfgemaakt pak. Iets kopen dan maar? Eigenlijk vind ik dat te makkelijk. Maar ja, als hard werkende moeder is dat wel het snelste. Ik heb online hier en daar gekeken en zag de leukste outfits: een lief aapje of een stoere leeuw, maar manlief vond dat zielig. Als Robin Hood? Heel schattig pakje maar gezien het drukke tijdstip, niet meer op tijd leverbaar. Voor alle andere dingen is hij nog veel te klein en als roze prinses verkleed gaan is pas écht zielig. Ook niets kant-en-klaars dus. Dan komt mijn lieve zus met een briljant plan: een timmerman. Hij heeft een fantastische toolbelt, een jeans tuinbroek en een geruit overhemd. Ergens heb ik nog een helmpje liggen, dus de timmermansoutfit is compleet. Super idee, zus bedankt! Nu alleen hopen dat hij de hamer niet demonstreert op een vriendje, want dan wordt de carnavalsherinnering een stuk minder leuk!

Toch zint het me niet dat ik niet zelf iets heb gemaakt. De warme herinneringen die ik aan carnaval heb, komen juist doordat mijn moeder me altijd zo geweldig optooide. En nu ik mijn eigen hummel mag optooien, staakt mijn brein met creatief denken. Misschien kan ik alvast iets verzinnen voor volgend jaar, dan heb ik daarna nog tijd genoeg om de naaimachine te leren kennen.

“Kijk haar nou met die tas…”

Als je blogt over twijfels moet je met de billen bloot. Dus ontkom ik er niet aan om ook mijn tenenkrommende kledingtwijfels te delen. Een typische vrouwenkwaal…
Hoe graag je ook zou willen, je kunt ze niet negeren: de opmerkingen van je naasten. Zelfs ‘leuk’ heeft vaak een negatieve ondertoon. Maandag nog, ik haastte me uit werk naar huis om direct door te gaan naar Rotterdam. Ahoy wel te verstaan voor een concert.

24 uur daarvoor waren de twijfels al ontstaan over welke tas ik mee moest. Een schoudertas was niet handig, géén tas is geen optie…dan maar die oude afgetrapte tas. Lelijk maar wel de meest praktisch en van het soort ‘handig’ heb ik geen andere. Wel weer een goede reden om te shoppen, maar dat terzijde.

Oke, tas gekozen, nu de kleding. Nooit een probleem, want ik ben een doorgewinterde concertganger en een spijkerbroek is altijd goed. Ik kwam thuis en vond dat de werkoutfit volstond: een blauwe broek met een vest en stoere zwarte laarzen. Even een snelle blik in de spiegel en heerlijk nog even tijd om met de kleine M. te spelen. Perfect! Snel en zonder twijfel besloten…
Ja, dat had je gedacht. Toch nog even afstemmen met manlief. Er volgde een positieve reactie met zo’n ondertoon. En voor ik het zelf in de gaten had, ontpopte ik me als een stereotype vrouw: “Zeg hoor eens, vind je dat dit niet kan?!” “Jawel, maar ik had verwacht dat je je zou omkleden.” “Dus je vindt het niks?” Natuurlijk was het prima, maar de twijfel sloeg genadeloos toe. Ik had me niet verkleed…niks voor mij.

Het eerste deel van de reis naar Rotterdam ging per trein. Ik was onderweg naar het Gooi om mijn zus op te halen. De trein tijdens spitsuur zat vol met keurige mensen die na een dag hard werken vooral geïnteresseerd waren in hun krant of telefoon. Het was echter ook herfstvakantie dus het stikte van de minzaam kijkende pubermeisjes die openlijk roddelden over iedereen en elkaar. Ik voelde me erg bekeken vanwege die vreselijke tas. Over de kledingkeuze twijfelde ik ondertussen niet meer, maar nu voelde ik me armoedig vanwege dé tas. Houdt het dan nooit op?

Eenmaal (per auto) aangekomen bij Ahoy besloot ik de tas in de auto achter te laten en alleen essentiële benodigdheden in mijn jas te stoppen. Dit had ik toch thuis ook kunnen bedenken? Misschien is het slim als ik bij een volgend concertbezoek dit blog nog eens nalees…Wie weet leer ik dan die eeuwige kledingtwijfel los te laten. Het is tenslotte nergens voor nodig!