Tag Archives: tijd

Geen haast, hoor!

“Rustig aan hoor mevrouw, ik heb geen haast” zei ik tegen de hoogbejaarde dame die de caissière aan de praat hield. De caissière had mij eerder verontschuldigend aangekeken, maar ik kon me er niet druk om maken. Achter mij stond niemand te wachten en ik was inmiddels gewend aan een leven in een lagere versnelling dus kon ik oprecht genieten van het gesprek over haar zus die slecht ter been was, de buurman die af en toe kwam vragen hoe het ging en nee hoor de boodschappen die bleef ze lekker zelf doen. “Anders ga ik dood van eenzaamheid, schat”. En ik kon haar geen ongelijk geven want hoeveel we ook proberen om onze kwetsbaren te beschermen, de eenzaamheid kan, net als Corona, ook levens verwoesten. Verder lezen…

Het besef van tijd


Met de kans te klinken als een hoogbejaarde die klaar is om achter de geraniums te zitten, vraag ik me af of jij ook het gevoel hebt dat dat de tijd ieder jaar sneller gaat.Ergens gedurende het jaar raak ik het besef van tijd kwijt en begin ik achter de feiten aan te lopen. Ongemerkt loop je een dag achter en een week gaat ook nog best makkelijk aan je voorbij. Tot het moment dat je denkt je in mei te begeven, terwijl de tijd je vooruit gesneld is richting juni. De zomer staat praktisch voor de deur, maar hoe kan dat nou? Twee weken geleden had ik mijn winterjas nog aan. Twee weken? Ja ja, dat zal wel twee maanden geleden zijn geweest.
Lees verder!

Een heimelijk afspraakje met vrijheid

Heb je weleens het ultieme gevoel van vrijdheid ervaren? Het is niet de vrijheid die je voelt als je op vakantie bent, want dat is je onttrekken aan de dagelijkse gang van zaken. Niet een luchtbel van een paar weken, maar ik bedoel hét moment dat je opeens beseft: ik hoef niets en ik heb de tijd aan mezelf. Je denkt misschien van wel, maar als je eerlijk bent moet je altijd wel iets, al zijn het de dagelijkse boodschappen. Gehaast, dat is wat we zijn. We kunnen, of liever gezegd, willen niet wachten tot morgen.

Deze maand ben ik thuis. Ik had nog aardig wat vakantiedagen meegenomen van vorig jaar en zo kwam het opeens dat ik tweeënhalve week voor aanvang van mijn nieuwe baan al kon stoppen. Veel mensen vroegen me of ik die periode dan ook met vakantie zou gaan, maar dat kon niet worden gecombineerd met het werk van manlief. Zo erg vond ik dat ook niet, want op deze manier kon ik eindelijk eens koffie drinken met die vriendin, op vrijdagmiddag in de kroeg zitten en daarna naar het kinderdagverblijf alsof het een gewone werkdag was.

Nu ik niet ben vertrokken voor op zijn minst een stedentrip, vraagt iedereen me of ik me nog niet verveel. Je bent tenslotte thuis. En thuis….daar beleef je toch niets, daar staat de wereld stil. En inderdaad thuis staat de wereld stil maar weet je hoe heerlijk dat is? Na al die jaren ben ik thuis zonder me druk te maken over het werk en heb ik geen verantwoordelijkheden op dat gebied. Ik realiseerde me pas toen ik vorige week met kleine M. een wandeling maakte. Hij bepaalde het tempo en de afstand. Tergend langzaam liepen we van lantaarnpaal naar lantaarnpaal. Bij elke paal stopten want de paal moest worden aangezet, of in zijn taal: UIT. Terwijl we langzaam liepen overviel me het ultieme gevoel van vrijheid: bijna gewichtloos zonder zorgen met écht alle tijd van de wereld. Ik hoefde die middag helemaal niets behalve het aan/uit zetten van de lantaarnpalen. Het gevoel was als een warme winterjas en hij zat me als gegoten!

Ik realiseer me dat dit gevoel zeldzaam is, want je moet altijd iets. Het weekend is voor familiebezoek, lekker eten met vrienden of heel saai boodschappen en het huis aan kant. Heb je een snipperdag, dan is dat ook vaak met een reden. En vakantie? Dan zijn we vrij maar hoe vaak ervaar je dan het gevoel van echte vrijheid? Je hebt de stress onderweg, de spanning van het opzetten van je tent of de ergernis van je naaste buren die ‘s avonds luidruchtig zijn. Vakantie is het verplaatsen van je dagelijkse leven met het verschil dat je werk fysiek thuisblijft, maar wel meereist in je hoofd. Geen vrijheid dus.

Ik heb deze tweeënhalve week dagelijks een heimelijk afspraakje met echte vrijheid. Het voelt namelijk soms echt alsof je stiekem spijbelt, want zo hoort het eigenlijk niet. Wij Nederlanders zijn harde werkers en aan spijbelen hebben we een broertje dood. Toch is het elke dag weer een (h)eerlijke ontmoeting, ik kan het je aanraden. Nog een week….