Category Archives: Familie twijfel

Tussen de sterren op zoek naar Tante

11 november 2013

“Morgen gaan we naar een begrafenis” vertelde ik Kleine M. “Gaan we dan naar het strand, mama? En zijn daar dan ook bulldozers?” In mijn naïviteit had ik niet stilgestaan bij de indruk die mijn opmerking zou wekken. Begraven…graven…tja waar doe je dat? Op het strand natuurlijk met speelgoedbulldozers, schepjes en een emmer. Een logische gedachte voor een driejarige die niet bekend is met de dood. Helaas moest ik M. teleurstellen, geen uitstapje naar zon, zee en strand. Ondertussen zocht ik naarstig naar een andere toelichting over de dag van morgen. Het zou overigens ook geen begrafenis zijn maar een crematie, alleen uitleg over dat laatste ging me nog echt een stap te ver. Ik probeerde een versie waarbij Tante niet meer leefde en een fonkelende ster was geworden. Nog steeds niet te bevatten, maar een geruststellender en mooier idee dan een tante met bulldozers onder het zand begraven.

sterren_kijkenMet het beeld van een heldere sterrenhemel op het netvlies togen we naar de uitvaart. Een mooie plechtigheid waar vol eerbied en bewondering herinneringen werden opgehaald aan Tante. Tranen biggelden met regelmaat over mijn wangen en Kleine M. keek me dan met grote angstige ogen aan. Zijn moeder die zo huilde was hij niet gewend. Er moest iets mis zijn, maar wat dan? Afscheid nemen van een tante die nu een ster is, kon toch niet zo erg zijn? Hard je hoofd stoten of vallen met je kin op de stoep, daar moet je van huilen maar van sterren toch niet? Kleine M. gedroeg zich overigens als een voorbeeldige grote jongen. Hij bleef rustig zitten, keek in de kerk zijn ogen uit en was gefascineerd door de klokkentoren en het ‘gelui’. Enorm trots was ik op mijn kleine vriend.

De wonderlijke gedachtegangen van een kind. Waarom denk ik niet meer in overleden dierbaren die als sterren over ons waken? Waarom weten wij als volwassenen dat dit niet waar is? Het is tenslotte een mooie troostende gedachte dat ze vanuit het heelal over je waken. Tante had dit ongetwijfeld prachtig gevonden. Ze werd vandaag nog geroemd om haar advies het kind in jezelf nooit te verliezen. Misschien moet ik de kinderlijke logica vasthouden en toch eens vaker met een onbevangen blik naar de sterren turen?

Kleine M. was Tante nog niet vergeten en vroeg me: “Mama mag ik dan vanavond naar de sterren op zoek naar Tante?” “Hoe ga je dat dan doen want de sterren zijn heel ver weg.” “Ik ga dan met een raket naar de sterren en daar Tante zoeken”.

Lieve schat, hoewel het onmogelijk is, ga ik graag met je mee!

Help! Muis is weg…

2 mei 2013

Koninginnedag 2013, bekend om de komst van Neerlands nieuwe koning. Een historische dag met abdicatie, kroning en verlies. Waarschijnlijk zijn vele bezoekers aan de Amsterdamse Koninginnedag iets kwijtgeraakt; van muntgeld en een haarelastiek tot smartphones, hele dagdelen of erger nog de liefde van je leven. Bij ons gaat deze dag de boeken in als de dag de we Muis verloren.
Muis is de lievelingsknuffel van kleine M. Van alle gekregen speelgoedbeesten was deze vanaf de eerste dag favoriet. Het is zijn kameraad, helpt hem in bange donkere nachten en troost hem bij verdrietig afscheid op de crèche. Maar nu dus even niet want op 30 april zijn we Muis verloren in het drukke Vondelpark.

vermist_muisMeerdere keren hebben we hem gewaarschuwd maar het mocht niet baten, onderweg naar huis bleek de knuffel niet meer in handen van kleine M. Ook een zoektocht terug het park in mocht niet baten, Muis was weg. Onze dappere Dodo blijkt echter een optimist in de dop want hij toverde allerlei mogelijke verblijfplaatsen van Muis uit zijn hoge hoed. De knuffel zou in de vijver liggen, was achtergebleven op de glijbaan in de speeltuin of lag hij misschien gewoon bij opa en oma in de schuur? Helaas tot zijn verdriet was Muis ’s avonds voor het slapen gaan nog altijd niet thuisgekomen. We brachten hem naar bed met de boodschap dat iemand hem misschien wel zou vinden en ons dan meteen zou bellen.

Een sprankje hoop, precies genoeg om te gaan slapen in een bed vol met al veel eerder afgewezen potentiële lievelingsknuffels.

Ondertussen bestelden we online een nieuwe knuffel en deze zou vandaag worden bezorgd. Per e-mail heb ik het zielige verhaal gedaan en ze verzekerden ons dat Muis de tweede donderdag zou worden bezorgd. Met die wetenschap vertelden we kleine M. dat een meneer Muis inderdaad in de vijver had gevonden maar dat hij erg vies en helemaal kapot was. De lieve meneer zou de knuffel hebben gewassen, gerepareerd en met de Pieter Post wagen (lees: PostNL) als een speciaal pakketje versturen. Terwijl we hem vertelden dat Muis terug zou komen, bloeide kleine M. helemaal op. Hij reageerde zo enthousiast en de liefde spatte van zijn gezicht af. Zijn reactie ontroerde me, ondanks zijn dappere optimistische pogingen om Muis allerlei heldendaden toe te dichten, had hij het kleine dier dus vooral vreselijk gemist. Deze kinderhand leek snel gevuld…totdat vandaag de Pieter Post wagen niet voor de deur verscheen. Geen speciaal pakketje, geen Muis bij de post.

Er is geen tijd meer te verliezen want we gaan bijna met vakantie. De hoogste tijd dus voor plan B. Zuslief weet een winkel waar ze precies dezelfde knuffel verkopen en komt deze morgenavond hoogstpersoonlijk brengen. Zij heeft namelijk die aardige meneer gesproken die Muis vond in de vijver en hij heeft de knuffel aan haar gegeven…
We zullen morgen zien of kleine M. met 1 of 2 Muizen op vakantie kan, maar een ding is zeker: Muis gaat mee op reis!

Het Loeder

11 april 2013

Onlangs werd ik op straat aangesproken door een moeder van het kinderdagverblijf. ‘Oh wat leuk om te zien dat kleine M. ook kan lachen’ zei ze. Pardon?! Ik beet op mijn tong om haar niet allemaal verwensingen naar het hoofd te slingeren. Hoezo, leuk dat hij ook kan lachen? Mijn kind lacht de hele week minus 15 minuten op vrijdagmorgen tussen 8:45 en 9:00 uur als hij naar het kinderdagverblijf wordt gebracht. Hij heeft duidelijk moeite met afscheid nemen maar roept aan het einde van de dag steevast: ‘het was een leuke dag’.

De moeder in kwestie staat sindsdien bij ons thuis bekend als Het Loeder. Bemoeizuchtig, veeleisend, competitief en duidelijk weinig gevoel voor tact. Kom op mensen, zo spreek je iemand toch niet aan? Alsof het nog niet vervelend genoeg is voor kleine M. en voor ons om hem altijd huilend achter te laten. We weten dat hij het echt naar zijn zin heeft maar het afscheid blijft moeilijk.

pictureperfectmotherHet Loeder heeft een eenjarige dochter op het kinderdagverblijf en mama eist alle aandacht van de leidsters op bij het brengen én halen. Zo gedetailleerd mogelijk wil ze het reilen, zeilen, eet- en drinkgedrag van haar oogappel weten. Dat is haar goed recht maar er staan meerdere ouders te wachten die het hierdoor met een summiere samenvatting van de dag moeten doen. Ze ligt bij andere ouders ook niet lekker dus het is niet helemaal mijn eigen, zure interpretatie. Toch had ik onlangs dankzij haar een ouderwets binnenpretje. Ze werd er bij het ophalen op gewezen dat haar prinses verre van prinsessengedrag vertoonde richting andere kinderen. Het Loeder schrok en keek schichtig om zich heen. Had een andere ouder dit gehoord? Ja ik, die slechte moeder met dat jankende kind. Kleine M. was met zijn vriendjes nog druk met een puzzel dus ik deed alsof ik niets had gehoord. Natuurlijk is het niet leuk om te horen dat je kind zich niet voorbeeldig gedraagt, maar gelukkig overkomt het IEDEREEN. De paniek was echter merkbaar want Loeder begon direct met overcompenseren: ‘kijk eens liefie, doe jij maar zelf je schoentjes aan. Nee lukt het niet? Je sjaaltje dan? Och liefie ben je soms een beetje moedepoe?’ Ja natuurlijk is die arme drommel moe na zo’n dag! En overcompenseren doe je zelf maar, niet via je kind!

Zo…dat is eruit….. of zou ik me moeten inleven in Het Loeder? Zou zij soms ook een onzekere moeder zijn zoals elke moeder? Misschien wel maar dan nog…

Ik wil HELLO geen GOODBYE

26 april 2012

Even was ik in de keuken en bij terugkomst bleek ‘Hello Goodbye’ te zijn begonnen. Ik moet daar niet naar kijken want de tranen biggelen geheid over mijn wangen. Snikkend kijk ik naar hoe geliefden elkaar in de armen vallen of hoe ouders afscheid nemen van hun wereldreiziger. Afscheid nemen is iets dat ik niet kan. Zo huil ik bij ieder nieuw jaar dat wordt ingeluid of beter gezegd: ieder oud jaar dat wordt uitgeluid. Ook minder symbolische vormen van afscheid brengen waterlanders naar boven. Zelfs tijdens het afscheid van een vakantie houd ik het niet droog. Tranen, dikke tranen zelfs met een onderdrukte snik. Je kunt wel stellen dat mijn emoties aardig aan de oppervlakte liggen. Ik ben een sentimentele tuttenbel.

Het afscheid tijdens deze vakantie bleek achteraf niet alleen maar goedkoop sentiment, maar ook het afscheid van een tijdperk. Door de komst van Kleine M. bijna twee jaar geleden is er een heleboel veranderd. We kunnen het niet langer negeren en het probleem moet met kop en staart worden aangepakt. Het was namelijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Er verschenen wolken aan de strak blauwe hemel, wolken die het zicht vertroebelden. Alles veranderde en niet alleen voor ons als nieuwbakken ouders. Sommige verhoudingen werden op scherp gezet en alles wat voorheen als vanzelfsprekend werd ervaren, veranderde vanaf de eerste seconden dat zijn komst wereldkundig werd gemaakt. Als een kleine prins werd hij het stralende middelpunt.

Ik wist dat het mis zou gaan, want van diverse kanten kreeg ik hints. Kleine M. dreigde in zijn naakte onschuld een wig te drijven tussen sommige mensen. Iets wat ik krampachtig probeerde te voorkomen, maar toen de ergste stormen waren gaan liggen, leken de nieuwe verhoudingen allemaal zijn plek te vinden. Achteraf gezien, wilde ik waarschijnlijk graag zien dat het goed zat en we in de luwte zaten. Nu is niet de bom gebarsten maar de luchtbel waarin ik zat is met een harde knal geknapt.

Toch houd ik van de luchtbel. Het is de wereld door een roze bril waar nooit een zuchtje wind staat. En tegen beter weten in, ga ik proberen de luchtbel na te bootsen maar dan realistisch met beide benen op de grond. Ik heb geen vaste hand, maar doe mijn uiterste best om alle stukjes te verzamelen en tot een evenwichtig geheel te lijmen. Niet de grote scherven, maar juist die kleine splinters maken het verschil. Ik maak een replica van de luchtbel maar dit keer met de juiste verhoudingen.