Tag Archives: sporten

In zijn dromen is hij de tenniskoning


“Engels op school vind ik niet leuk, maar het is wel belangrijk voor als ik later de beste tennisser van de wereld wil worden.”

Onze M. heeft zijn sport gevonden, dat mag duidelijk zijn. Het liefst staat hij elke dag op de tennisbaan en een keer niet trainen of een wedstrijd overslaan is ondenkbaar. In huis gaan de stoelen aan de kant zodat hij een balletje tegen de muur kan slaan en ook spant hij iedereen voor zijn karretje om ergens op een oefenbaantje in de buurt te gaan tennissen. Het is tennis wat de klok slaat en inmiddels heeft hij dus ook een schoolvak omgetoverd tot een bruikbaar hulpmiddel om de beste tennisser van de wereld te worden.
Verder lezen…

Als een brullende straatvechter

Ze zijn weer begonnen, de zondagochtenden langs de tennisbaan. En ook nu heb ik me voorgenomen om me nergens mee te bemoeien, niet langs de kant te staan roepen en vooral rustig koffie te drinken samen met de andere ouders. Een nobel streven maar in een competitie waar de kinderen zelf de stand bijhouden en beoordelen of een bal in of juist uit is, ontwaakt al snel de straatvechter in mij.
Lees verder!

Piepkuikens en bullebakken

Tijdens zijn atletiektraining staarde M. droevig voor zich uit en die blik zei me genoeg. Er was duidelijk iets niet in de haak. Toen hij vervolgens langs me liep, bleek hij zichtbaar ontdaan maar zei niets. Na toch even goed aandringen kwam het hoge woord eruit: ze hadden hem gepest.
Lees verder!

Dag mama, ik ben weg!


“….en ik eet ook niet thuis!” Daar ging hij voor de tweede zondag op rij. Om tien uur ’s ochtends rende M. de deur uit voor een potje tennis met aansluitend een middag spelen. En met manlief die vaak in het weekend werkt, was het opeens akelig stil in huis. Wat was er gebeurd met onze pyjama-ochtenden en de (soms mateloos vervelende) stroom aan ‘zullen-we-samen-iets-doen-vragen’?
Lees verder!

Allemaal smoesjes…

De laatste maanden zat mijn hoofd vol door mijn nieuwe baan. Vol met af en toe net een paar druppels over de rand. De zinsnede ‘affiniteit met…’in de vacature tekst bleek zacht uitgedrukt, ‘gespecialiseerd in’ had wellicht meer de lading gedekt.
Ik heb momenten gehad dat het voelde alsof mijn sprong in het diepe van de hoogste duikplank was genomen. Dit wordt overigens geen meelijwekkend verhaal hoor!

exhaustedMeestal als ik dan na zo’n dag ploeteren thuis kom, ben ik uitgeblust. De energie, gezelligheid of creativiteit is ver te zoeken. Dus vind ik dan dat ik het volste recht heb om, na alle avondrituelen (koken, afwas, kind in bad en naar bed), op de bank neer te ploffen met een kopje thee en een koekje. Televisie aan of lekker met de iPad op schoot de, al eens eerder genoemde, digitale winkelwagentjes te vullen. Met andere woorden….er komt niets meer uit. En naar mezelf toe hanteer ik de fluwelen handschoen. Ik zie mezelf in soft focus als ik in de spiegel kijk, nog geen zin om realistisch te zijn. Begrijpelijk maar ook verdovend en zeker niet zaligmakend. Echter heb ik soms helemaal niet in de gaten dat ik in zo’n modus zit. Het moge duidelijk zijn, ’s avonds verkies ik de weg van de minste weerstand omdat het overdag vaak met vallen en opstaan gaat.
Als je jong(er) bent, merk je lichamelijk niet veel van zo’n ‘bank-hang-periode’ maar helaas behoor ik niet langer tot die groep. Mijn lichaam vertoont tekenen van stilstand. Mijn zitspieren zijn zeer goed getraind maar daar heb je helaas zo weinig aan. Toch was het kwartje nog niet gevallen. Mijn gedachten waren nog zo bij het werk en de kilometers die ik dagelijks fiets om daar te komen, vallen toch ook onder de noemer ‘beweging’?

Kortom….smoesjes…heel veel smoesjes. Ik had me al twee weken voorgenomen om de stoute hardloopschoenen weer eens aan te trekken, maar je raadt het al…. Het regende, ik kreeg griep en het kwam met het werkrooster van manlief heel slecht uit. Nog meer uitwijkmanoeuvres dus.

Tot gisteren. Ik probeerde nog wat smoezen maar het was zo’n prachtige zonnige winterdag dat zelfs met mijn rubberen ruggengraat redeneringen elke smoes ongegrond bleek. En na een halfuur fysieke inspanning voelde ik me als nieuw… Althans moe maar voldaan en fris in het hoofd. Vandaag piept en kraakt alles van de stevige spierpijn want ik wilde met iets te veel volle kracht vooruit, maar de kop is er af en over twee dagen ga ik weer. Griep zal ik niet een tweede keer krijgen, manlief is die avond vrij en andere smoezen zijn ongegrond, alhoewel…. misschien sneeuwt het wel.

Een zwaktebod…

Dit blog ben ik ooit gestart met een verhaal over mijn sportieve tegenzin. Het heeft me destijds geholpen want ik heb toch zeker 3 maanden hardgelopen. Ik voelde me beter dan ooit, het gaf een goed gevoel en ergens bracht het ook rust. Toen kwam de klad erin. Het werd herfst in de winter met striemende regenbuien en noordoosten wind. Ook klopte het ritme in huis niet meer. Eerst rende ik mijn rondje om half 6 als kleine M. zijn bordje avondeten kreeg. Inmiddels eten we allemaal gezellig om half 6 en bij sporten na het eten krijg ik last van mijn maag. Vervolgens brak de kerstvakantie aan en was het sportpark waar ik mijn rondjes loop uitgestorven. Dat loopt niet prettig in het donker. Kleine M. werd rond kerst ook nog ziek en daarna volgde ik zelf met een fikse verkoudheid. Tja, veel … heel veel geldige redenen om niet te sporten. Mijn omgeving vroeg een paar keer of ik nog ‘ging’ maar ze kennen me langer dan vandaag en zijn inmiddels gestopt met vragen.

Resultaat van dit alles? Mijn sportschoenen liggen moederziel alleen in de keuken onder de verwarming. De prut zit er nog aan, maar ze hebben al weken geen vriendelijke gezicht gezien.
Toch neem ik me zeker 2 keer in de week opnieuw voor om het weer op te pakken, maar er is altijd wat. Regen, geen oppas, te moe, te koud en te donker. Te donker? Ik loop juist graag in het donker zodat ik niet zo opval. Waarschijnlijk heeft het geen zin om je nog langer om de tuin te leiden, je weet het allang. Ik heb geen ZIN maar probeer mezelf voor te liegen met meer dan genoeg smoesjes.

Vorige week zei mijn ultiem sportieve collega J. dat hij wel weer wilde gaan fietsen in het weekend. Hij voelde dat zijn lichaam te lang niets had gedaan. Ik maakte een afspraak met hem. Als hij zou gaan fietsen, ging ik deze week weer hardlopen. Een goede stok achter de deur, want als je met hem iets afspreekt herinnert hij je hier met veel plezier aan. Het eerste dat hij maandagochtend dan ook triomfantelijk tegen me zei: “Dat wordt sporten vanavond!” Die avond kon ik niet want manlief was niet thuis. Dinsdagavond zou het worden en of ik hem even wilde sms’en als ik mijn rondje had gedaan. Het is inmiddels woensdagavond en ik heb nog niet ge’smst. Ik probeer naar mijn lichaam te luisteren, maar ik hoor niets. Het geeft gewoon niet aan dat het te lang niets heeft gedaan. En zolang ik geen signaal krijg, heeft mijn hoofd genoeg smoezen paraat om thuis te blijven. Een zwaktebod….ik weet het.

Sporten: een niet motiverende kwelling?

Hoe vaak heb ik al besloten om te gaan sporten? Niet dat ik wil, maar vanwege die paar overtollige kilo’s vind ik dat het moet. Ik begin niet in januari met goede voornemens en heb al helemaal geen streefgewicht, weinig echt motiverende stokken achter de deur dus.

Vaak begint het met de aanschaf van sportkleding. Als je sport moet het er tenslotte wel een beetje leuk uitzien. In mijn kast liggen inmiddels al zeker vijf gesneuvelde pogingen. Aan die vijf exemplaren heeft het niet gelegen. Zij waren stuk voor stuk beeldig en klaar voor de strijd tegen de kilo’s. Maar er ontbrak een grote dosis motivatie en wilskracht.

Ach, waarom zou ik naar de sportschool? Het kost een vermogen en na drie keer ben ik het zat. Oke, geen sportschool dus. Ballet dan? Tot mijn 18e heb ik actief aan ballet gedaan en behalve de lenigheid zal ik het dansen niet (echt) zijn verleerd. Toch? Mijn vriendin L. is onlangs weer begonnen. Dapper hoor! Of ik mee wilde. Het is in de buurt, niet duur en er zijn ook nog wat bekenden van vroeger. Ha ik dacht het niet! Moet ik me in zo’n strak niets verhullend pak hijsen? Met dit postbaby, maar vooral luie lichaam was ik al blij met deze slechte zomer. Geen strand, dus ook geen bikini!

Geen sportschool, geen ballet maar wat dan wel? Hardlopen misschien? Sinds we zijn verhuisd naar een vreselijk sportieve buurt, struikel ik dagelijks over de joggers. Of zijn het hardlopers tegenwoordig? Het is een regelrechte kwelling, maar je doet het alleen en het kan op ieder gewenst moment. Dus ook ’s avonds in het donker.

Goede vriend J. schudde zijn hoofd toen ik hem over mijn hardloopplan vertelde. ‘Het is een hel dat hardlopen en heb je gezien hoe de meesten erbij lopen? De meeste hardlopers slepen hun logge lijven vooruit en zien er uit alsof hun einde nabij is.’ Hij heeft gelijk. Ik zal nooit zo’n soepele hinde worden, niks geen sierlijke rondjes in het park of halve marathons.

Maar ja, ik moet toch iets. En mijn lieve, beter getrainde zus staat te trappelen om me op weg te helpen en mijn nieuwe schoenen liggen in een doos op me te wachten. Volgende week begin ik…