Al weken was er van lente nauwelijks sprake en bleven we hangen in een verlengde winterslaap, tot opeens afgelopen vrijdag het kwik alle thermometers deed uitslaan. M. kwam vroeg uit school en in plaats van puffend onder een boom in het park of in colonne naar het strand, besloten we samen het buitenbad hier in de buurt uit te proberen.
Sinds mijn zestiende heb ik geen buitenzwembad meer van binnen gezien en niet geheel zonder reden. Al koester ik warme herinneringen aan het zwembad uit mijn jeugd, hoe ouder ik werd hoe hoger de drempel om deze herinneringen weer eens op te halen.
Category Archives: Twijfel
Sjors Twijfelt even
Dunne poep
Wie niet sterk is…
Met regelmaat verbaas ik me over de hoge verwachtingen die we van kinderen hebben en dan heb ik het nog niet eens over de druk die wij ze als ouders zelf opleggen. Alleen het goed functioneren in de klas vergt al veel van zo’n kleine kleuter. Ik zal een paar huis-tuin-en-keuken voorbeelden geven, dan snap je meteen wat ik bedoel.
Als beginnende kleuter wordt er van je verwacht dat je zelfstandig naar het toilet kunt. Dit houdt in dat je ook je billen moet kunnen afvegen. Zover zijn we met M. nog niet maar daarvoor heeft hij zelf een oplossing bedacht: grote boodschappen worden alleen thuis gedaan. Oke excuses, ik zal een iets frisser voorbeeld geven.
Etenst(r)ijd
Welk kinderhandboek je ook openslaat, ‘men’ zegt dat je aan tafel geen strijd moet leveren als het om eten gaat. En ik ben het met de deskundigen eens, alhoewel het verdraaide lastig is om de strijdbijl onder tafel te laten liggen. Je wilt tenslotte dat je kind een voedzame en gezonde maaltijd binnenkrijgt en daar mag soms best om gestreden worden.
Zelf ben ik niet van het principe ‘zonder eten naar bed’ omdat ik het sneu vind als het kind midden in de nacht wakker wordt door een knorrende maag. Al moet ik toegeven dat ik zelf ’s nachts ook niet wil worden gewekt door het hongergevoel van een ander.
Dag Muis!
Vier jaar lang waren M. en zijn knuffel Muis onafscheidelijk. Muis volgde hem als een schaduw, al zijn ze elkaar een paar keer uit het oog verloren.
Als baby wist M. hem al haarfijn te vinden als hij tijdens het slapen in bed was gaan zwerven. Muis ging overal mee naar toe, vierde zijn eigen verjaardag en werd nauwlettend in de gaten gehouden als hij de noodzakelijke tour in de wasmachine kreeg. Het liefst zat M. het hele programma voor de machine, omdat hij er nooit helemaal gerust op was dat zijn kompaan er weer ‘levend’ uit zou komen.
Een maand zonder mobiel?
Misschien moet ik maar eens een maand afstand doen van mijn mobiel… Bij de gedachte alleen al krijg ik een onaangenaam gevoel in mijn buik. Toch zou het niet eens zo gek zijn. Een maand rust, een maand lang focus op de écht belangrijke zaken in het leven en een maand lang ontspanning voor de pols- en handgewrichten. Alle voordelen ten spijt, het blijft een erg onaantrekkelijk plan. Ik ben, net als zovelen, verknocht aan mijn smartphone. Niet dat mijn telefoon roodgloeiend staat, ik de hele dag Twitter of sms en óók niet omdat mijn Whatsapp bol staat van de actuele groepschats, maar toch ik kan niet zonder.
Een waterrat met koudwatervrees?
De laatste vuurpijlen zijn afgeschoten, de champagne heeft echt haar bubbel verloren, maar rust in het hoofd in dit nieuwe jaar is er nog niet bij. Het eerste dilemma heeft zich alweer aangediend: M. mag beginnen met zwemles.
Eerlijk gezegd schrok ik even toen ik de onderwerpregel van de e-mail las: ‘oproep zwemles voor M.’ Het mopje is nog zo klein en schuchter. Is hij er wel klaar voor om in het diepe gegooid te worden?
Kerst in joggingbroek?
Het einde van het jaar nadert en huize Sjors Twijfelt komt langzaam bij, na de stuiterbalweken op school. M. is uitgeteld en ligt in een diepe slaap naast me. Het is half 3 op dinsdagmiddag. Ik had me in deze drukke dagen voor kerst veel nuttiger kunnen maken, maar in plaats daarvan geniet ik van dit moment. Rennen en vliegen doen we straks wel weer en dan een versnelling hoger zodat het allemaal net op tijd klaar is.
Het flessenpostmeisje
Het had even geduurd maar vanmiddag was het moment dan eindelijk daar: M. had een weerzien met de kleine groene fles die hij anderhalf jaar geleden in zee gooide. Ken je het bijzondere verhaal van de fles nog niet? Lees het dan hier eerst nog even voordat je verder gaat.
De ansichtkaart van de eerlijke (flessenpost-) vindster had de gemoederen flink bezig gehouden. Nog altijd vond ik het moeilijk te geloven dat het écht waar was. Hoe groot is tenslotte de kans dat zo’n fles wordt gevonden?
Er waren een aantal weken, wat kaarten en tekeningen overheen gegaan voordat de moeders van de ‘flessengooier’ en de ‘flessenvindster’ een dag afspraken. Op 12 november, nog stuiterend van Sint-Maarten, brak het volgende hoogtepunt in korte tijd aan: we zouden de fles terugzien. En dat daar een meisje bij hoorde was voor M. nog even helemaal niet belangrijk. Die fles had hem anderhalf jaar lang toch niet los gelaten.
Bij binnenkomst was M. weer even Kleine M. zoals hij zich achter me verstopte. Alsof ik het zelf niet spannend vond! Want wie zouden het zijn? En hoe leuk zou de kennismaking worden? Ongemakkelijk met veel stiltes of juist heel ontspannen en gezellig? Ik had die ochtend bloemen gekocht voor de vindster, maar toen de bloemist vroeg of ik rozen in het boeket wilde bekroop me opeens het gevoel dat het misschien wel opdringerig was of onbedoelde verwachtingen zou scheppen. Rozen staan voor liefde, dat leek me niet geschikt. Het ging tenslotte om een ontmoeting van twee kleuters. M. was thuis dus niet de enige die enigszins nerveus was.
Eenmaal binnen stond daar het flessenpostmeisje Z. Een lief vrolijk meisje dat stond te popelen om die mooie, groen glazen schat te laten zien. En ook haar kant van het verhaal bleek een speling van het lot. De dag van de vondst was ze met haar vader gaan strandjutten. Hij had haar net verteld over het fenomeen flessenpost. Iets magisch en ongrijpbaars tot ze vijf minuten later een groen flesje zag liggen. Het briefje dat we destijds hadden gemaakt was nog intact en tijdens het lezen vielen ze van de ene in de andere verbazing. Dit kon toch niet waar zijn? Even oud, in dezelfde straat en ook nog op dezelfde school!
Vanmiddag was voor ons allemaal een bijzonder moment en wat blijkt? Ze hebben meer gemeen dan alleen die fles… Ze droegen vandaag allebei twee verschillende sokken. Niet per ongeluk maar heel bewust elke dag twee verschillende sokken. En waar mijn Kleine M. doorgaans zo schuw is dat hij niet van mijn schoot af durft, ging hij nu (nog net niet huppelend) achter het flessenpostmeisje aan om samen te gaan spelen.
Over het lot, a match made in heaven of andere onrealistisch romantische denkbeelden wil ik het niet hebben maar bijzonder is het zeker!
Ons debuut als moeder en kleuterzoon
Het kon niet uitblijven: het eerste schoolfeest en mijn debuut als ‘de moeder van’. Op de woensdagen dat ik M. van school haal en de verdwaalde introductieavond na, had ik nog weinig interactie gehad met andere ouders. De kinderen ken ik inmiddels allemaal bij naam maar welke ouders daar bij horen, geen idee.
Het kinderboekenfeest werd dus ons ‘debutantenbal’. Niet dat ik nu al op zoek ben naar een geschikte huwbare partner voor mijn kind, maar de druk van zo’n bal is ongetwijfeld net zo hoog. M.’s eerste schoolfeest en mijn eerste presentatie als zijn moeder. Het is gênant om te zeggen, maar ik was nerveus alsof ik op ging voor een auditie. Auditie als ‘die leuke moeder van…’. En op het gebied van eerste indrukken ben ik nooit zo zeker van mijn zaak. Ik ben bijvoorbeeld geen speeltuinmoeder die met ogenschijnlijk gemak koetjes en kalfjes uitwisselt met onbekenden. Soms vind ik dat jammer want het maakt het leven zoveel makkelijker, maar plekken waar ouders samenscholen vind ik niet erg om te mijden. Vier jaar lang ging dat zonder probleem en bleek een maandagochtend perfect voor speeltuinbezoek. De speeltuin voor ons alleen en vooral geen gedoe, prikkende ogen in je rug of (af)keurende blikken. Nu M. aan zijn schoolloopbaan is begonnen, kan ik me echter niet langer verschuilen.
De dag van ons debuut brak aan en eenmaal op het schoolplein aangekomen krioelde het van de kinderen en ouders. Ik zag M. naar buiten lopen aan de hand van juf, hij was zichtbaar zenuwachtig. Hier had hij dagen naar uitgekeken. Ter voorbereiding hadden we dagenlang het lied van Kinderen voor Kinderen gedraaid dat bij het feest hoorde.
En nu was het moment daar… Ik stond samen met mijn lieve Kleine M. op het schoolplein tussen al die kinderen. “Dit wordt zijn tweede thuis” schoot er door me heen. De muziek knalde uit de boxen, hét lied deed het schoolplein ontploffen en alle kinderen dansten om het hardst. Het overdonderde M., maar stilletjes genoot hij ook. En ik? Ik werd overmand door emoties en slikte mijn tranen weg. Wat was dit mooi! Ik ben een watje als het om emoties gaat. Opeens overviel me dat spannende gevoel van vroeger als er iets gebeurde op school. De kriebel die je als kind voelde als je bijna op schoolreisje ging, maar ook het lege gevoel dat je overhoudt na zo’n fantastische dag.
Na het lied ging het feest in volle vaart door, er was van alles te doen: van schmink en voorleeskinderen naar een danszaal waar M.’s juf als YouTube DJ fungeerde.
De spanning was verdwenen en het werd tijd dat ik M. het goede voorbeeld gaf. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om kennis te maken met een paar moeders. Het moest er toch een keer van komen. En wat bleek? Er zijn eerder meer ouders die net als ik dit soort gelegenheden schuwen dan dat er ouders zijn die op de zeepkist staan. Natuurlijk wist ik dat stiekem wel, maar het is niet eenvoudig voor een debutant als ik.
Na het feest keerden we moe maar voldaan huiswaarts. We staan (een beetje) op de kaart, maar oh wat is dat hard werken!




