Wandelend op de prachtig verlichte, maar duistere begraafplaats bij ons om de hoek, pinkte ik af en toe een traan weg. Het was een avond om te herdenken, om stil te staan bij de mensen die je mist: Allerzielen.
In de dagen ervoor fietste ik langs de begraafplaats en viel het me op dat er van alles werd opgebouwd. Lees verder!
Alsof ik naar een herkenbaar, slecht scenario uit mijn eigen jeugd zat te kijken. M op de skatebaan woedend omdat iemand er met zijn coole ‘karretje’ vandoor ging. Het jongetje in kwestie was zeker geen onbekende en niet de braafste van de klas, zal ik maar zeggen. M vroeg eerst aardig het karretje terug, daarna sprak hij hem op fermere toon toe om vervolgens bij het uitblijven van het gewenste resultaat, te gillen dat hij heel, heel boos was. En op dat moment was het alsof ik daar zelf stond. Ik hoorde mezelf als klein meisje gillen, omdat ik machteloos stond tegenover een veel stoerdere tegenpartij. M liep snikkend weg…zonder karretje.
Lees verder!
Beren op de weg en onmogelijkheden in plaats van kansen, onze M. ziet ze meestal allemaal. Om hem toch die onbezorgde, vrolijke jeugd te bezorgen probeer ik hem meer in oplossingen te laten denken: “Tompoes, verzin een list!”
Met het nieuwe schooljaar als vanouds weer spannend begonnen, ontstonden er nieuwe beren. Niet alleen nieuwe juffen maar ook een hele nieuwe klas. Gelukkig wel met een paar vertrouwde gezichten, maar het gevoel overheerste dat hij helemaal opnieuw moest beginnen.
Lees verder!
Sinds maart zijn wij de trotse eigenaren van een geweldig houten huisje in het bos. Op een kleine camping (ik noem het een park want ik haat kamperen) hebben we eindelijk ons buiten gevonden en mán wat zijn we er gelukkig. Het park (oké… officieel de camping) heeft verder niks, geen speeltuin en geen animatie dus voor de meeste kinderen waarschijnlijk niks aan. Onze M. vind het er echter net zo fijn als wij.
Lees verder!
Sjors vierde de zomer en was dus tijdelijk offline, maar ze komt snel weer terug!
Heb je trouwens zelf boeiende (of alledaagse) twijfels of heb je twijfelachtige onderwerpen, laat het weten. Misschien kunnen we samen een mooie twijfel schrijven. Mail me!
Families groot of klein doen het bijna allemaal, een familiedag of ‘erger’ nog een familieweekend. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Vooraf heb ik totaal geen zin, maar aan het einde van de dag vind ik het jammer dat het alweer voorbij is.
Dit weekend hadden we ook een familiedag. En hoewel elke editie zijn eigen lading heeft, hing deze dag van verdriet aan elkaar. Moeten we het door laten gaan met oom Cees in volledige onzekerheid in het ziekenhuis en oom Jos die de dag ervoor in slaap is gebracht omdat hij de strijd tegen kanker zou gaan verliezen? Gaan wij dan plezier hebben, samen lachen maar vooral herinneringen maken zonder hen?
Lees verder!
Als ouder herken je je ongetwijfeld in het leed dat zwemles heet. Week in week uit breng je het kroost naar het zwembad en zelf krijg je wekelijks bijna een appelflauwte van de zinderende hitte. Maar als het geliefde kind dan eindelijk A heeft gehaald dan roep je dat het al die moeite waard was (hoop ik althans).
Dat hoopten wij ook…. maar nu tweeënhalf jaar later is de moed ons voor de zoveelste keer in de schoenen gezonken. Het zwembadpersoneel vraagt je nog net niet op de man af om een zeikende ouder te worden. Maar, voor ons als leek, lijkt het alsof je hen slechts betaalt voor de opvang van je kind terwijl jij die beruchte appelflauwte krijgt in plaats van het behalen van een diploma.
Lees verder!
Hoe vaak heb jij bij de eerste aanblik al een oordeel klaar? De toon waarop iemand spreekt, de manier waarop iemand zich verhoudt in een groep of de kleding die hij draagt, bepalen vaak bewust of onbewust hoe jij over iemand denkt. Toch?
Lees verder!
“Sorry dat ik stoor”, “oh sorry ik wist niet dat jij hier al zat” maar ook “sorry dat jij tegen mij aanfietst”.
Sorry is al jaren een stopwoord waar mensen me regelmatig op aanspreken.
Ze vragen waarom ik me verontschuldig voor kleine futiliteiten of voor zaken waar ik geen invloed op heb. Zeg ik het omdat ik me schuldig voel over een situatie? Nee, het is meer onbewust en het is gezegd voordat ik het in de gaten heb.
Lees verder!
Terwijl ik al dansend de afwas doe, kijk ik naar buiten en zie mijn twee mannen druk in de weer met de oude bladeren die de herfst en winter hebben laten vallen. Ik doe swingend de afwas en mijn lievelingen maken een composthoop. Ik ben gelukkig, zielsgelukkig. Zo’n gevoel dat je niet vaak hebt, dat gevoel dat zo tijdelijk is dat het in een oogwenk is verdwenen als je even niet oplet.
Lees verder!
Zo… het zit er op. Vijf dagen bewust worden van mijn lichaam (lees nog even mijn vorige blog als je meer wilt weten). Dat gekke lichaam dat gewend is aan zoveel patronen heb ik even lekker opgeschud. En dat heb ik geweten!
Lees verder!
Sjors staat op het punt om een werkweek een strak regime te volgen. Vijf dagen het lichaam een herstart geven (Recharge5). En als je mijn twijfels vaker hebt gelezen dan kun je al vermoeden dat dit niet echt bij me past. Geen bruine boterhammen met kaas, geen koffie, geen suiker en andere ongezonde lekkernijen. Elke ochtend een half uur eerder op voor yoga en ’s avonds na half 9 een heus mediadieet.
Een mediadieet? Yep, geen schermen meer. Geen televisie, geen telefoon en geen tablet… maar wat dan? Een boek lezen, sporten, eindelijk dat goede gesprek en op tijd slapen. Tjonge, dat wordt afzien en zal ik me daadwerkelijk als herboren voelen na die vijf dagen?
Lees verder!
In de vorige Sjors Twijfelt schreef ik over het lef-leuk-stom-lijstje en hoe wij daar als ouders ook actief aan meedoen. Zelf had ik wat moeite met het invullen van het lijstje want om nou wekelijks opruimklusjes als ‘stom’ te betitelen of uitstapjes als ‘leuk’, leek me niet geschikt.
Lees verder!
Na een gesprek op school over de lichte faalangst van onze M., brak ik mijn hoofd over de vraag hoe hem hierbij te helpen. Hoe kunnen we hem spelenderwijs laten merken dat fouten maken mag en dat wij allemaal wel eens dingen moeten doen die we spannend vinden? Uiteindelijk droeg M. onbewust zelf de oplossing aan door naar de post-it op mijn laptop te vragen. Terwijl ik hem uitlegde dat het mijn ‘to-do lijstje’ voor mijn werk was en dat daar leuke, stomme én moeilijke dingen opstaan, bedacht ik ‘het lef-leuk-stom lijstje’. Alledrie verzinnen we tweewekelijks iets stoms, iets leuks en iets waar je lef voor moet tonen. Zo ziet M. dat wij allemaal weleens lef nodig hebben.
Lees verder!
Jeetje….daar zitten we dan, drie weken voor de verkiezingen in Nederland en het ziet er niet goed uit. Vanuit Amerika krijgen we het oh zo verkeerde voorbeeld voorgeschoteld en ene Geert spint er garen bij. Geert gedraagt zich net als Donald, maar wat doen de anderen? Je mag van politici verwachten dat zij zich vooral bezighouden met de inhoud. Wat is de partijboodschap, wat zijn de speerpunten en waar geloven zij in?
Lees verder!
Sjors Twijfelt 