Geef terug!


Alsof ik naar een herkenbaar, slecht scenario uit mijn eigen jeugd zat te kijken. M op de skatebaan woedend omdat iemand er met zijn coole ‘karretje’ vandoor ging. Het jongetje in kwestie was zeker geen onbekende en niet de braafste van de klas, zal ik maar zeggen. M vroeg eerst aardig het karretje terug, daarna sprak hij hem op fermere toon toe om vervolgens bij het uitblijven van het gewenste resultaat, te gillen dat hij heel, heel boos was. En op dat moment was het alsof ik daar zelf stond. Ik hoorde mezelf als klein meisje gillen, omdat ik machteloos stond tegenover een veel stoerdere tegenpartij. M liep snikkend weg…zonder karretje.

Ik moest hem toch redden uit deze situatie want ik herkende het tenslotte als geen ander. Maar daar waar ik van plan was hem te hulp te schieten, werd ik eerst boos op hém. Boos omdat hij was weggelopen zonder resultaat. Boos omdat hij zijn boodschap niet over had kunnen brengen. Maar eigenlijk was ik boos op mezelf, omdat ik hem niet kon (en kan) beschermen tegen dit soort pesterij en boos omdat hij dit duidelijk van mij heeft meegekregen.

Wat is dat toch met verlegen kinderen en een gevoel van machteloosheid? Waarom weet je op voorhand al dat je het onderspit zal delven? Ik heb M’s karretje teruggevraagd en het jongetje ging huilend naar zijn moeder. Zo stoer was hij dus duidelijk ook niet. Neemt niet weg dat het leed voor M al was geschied.

Eenmaal thuis hebben we het voorval nog uitgebreid besproken, want hoe had hij het anders aan kunnen pakken? Hoe kan hij voorkomen zijn kwetsbaarheid te tonen?
Ook heb ik mijn excuses aangeboden en uitgelegd dat ik boos werd door hetzelfde machteloze gevoel als wat hij had. Want opeens kon ik geen voorbeeld meer voor hem zijn. Voor het eerst had ik geen goede raad of moederlijk advies. Want hoe zou ik het tegenwoordig zelf oplossen? Huilend weglopen zal ik niet snel meer doen, maar heel stoer mijn spullen terugeisen mét resultaat? Nee, daar heb ik ook nu nog altijd niet het lef voor.

Inmiddels is het een paar dagen later en het voorval laat me maar niet los, want hoe ga je hier mee om? Wat kun je nou doen om sterk te blijven? Hoe zorg je dat je niet huilend wegloopt? Weet jij het? Heb jij een tip? Hoe handelde jij vroeger in zo’n situatie? Ik gun mijn mini Sjors Twijfelt, een betere ervaring dan ik vroeger heb gehad, maar wat is dan dé oplossing? Wie het weet mag het zeggen…

Laat een bericht achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s