“….en ik eet ook niet thuis!” Daar ging hij voor de tweede zondag op rij. Om tien uur ’s ochtends rende M. de deur uit voor een potje tennis met aansluitend een middag spelen. En met manlief die vaak in het weekend werkt, was het opeens akelig stil in huis. Wat was er gebeurd met onze pyjama-ochtenden en de (soms mateloos vervelende) stroom aan ‘zullen-we-samen-iets-doen-vragen’?
Lees verder!
Category Archives: Familie twijfel
Ik sta altijd ‘aan’
Het is mooi als puzzelstukjes opeens op zijn plaats vallen. Het geeft rust en het andere daglicht waarin alles opeens staat is best helder en zonnig, moet ik zeggen. Maar die nieuwe inzichten zorgen er ook voor dat Sjors twijfelt over haar twijfels.
Lees verder!
Van glas
Oneindig veel twijfels heb ik geschreven over Sjors en de rest van de wereld. Over ongemakkelijke situaties, over mijn gevoelens maar ook voorzichtige stukjes over zaken die wringen en schuren. Een rode draad lijkt vaak de twijfel te zijn of mijn onzekerheid. Nu in onze zoektocht naar de beste hulp voor onze M. lijkt echter alles opeens op zijn plek te vallen. Niet alleen voor hem maar ook voor mij. Na een zoektocht van 41 jaar, soms bewust maar heel vaak onbewust, zag ik dit weekend plotseling de rode draad in mijn eigen leven.
Lees verder!
Een beetje stuk
Noot van de schrijver: als ik onderstaande teruglees, dan leest het niet als Sjors Twijfelt. Dan mis ik een knipoog, een kwinkslag en mijn eigen schrijfstijl. Het zal je vanzelf duidelijk worden waarom ik nu zo ver van Sjors afsta.
Sjors zit een beetje stuk en als ik eerlijk ben mag je ‘een beetje’ wel weglaten. Ik voel me namelijk machteloos en dat is voor mij gekmakend. Want voor bijna alles heb ik een oplossing en ik kan overal een creatieve draai aangeven. Lees verder!
Geef terug!
Alsof ik naar een herkenbaar, slecht scenario uit mijn eigen jeugd zat te kijken. M op de skatebaan woedend omdat iemand er met zijn coole ‘karretje’ vandoor ging. Het jongetje in kwestie was zeker geen onbekende en niet de braafste van de klas, zal ik maar zeggen. M vroeg eerst aardig het karretje terug, daarna sprak hij hem op fermere toon toe om vervolgens bij het uitblijven van het gewenste resultaat, te gillen dat hij heel, heel boos was. En op dat moment was het alsof ik daar zelf stond. Ik hoorde mezelf als klein meisje gillen, omdat ik machteloos stond tegenover een veel stoerdere tegenpartij. M liep snikkend weg…zonder karretje.
Lees verder!
Geluksshirt
Beren op de weg en onmogelijkheden in plaats van kansen, onze M. ziet ze meestal allemaal. Om hem toch die onbezorgde, vrolijke jeugd te bezorgen probeer ik hem meer in oplossingen te laten denken: “Tompoes, verzin een list!”
Met het nieuwe schooljaar als vanouds weer spannend begonnen, ontstonden er nieuwe beren. Niet alleen nieuwe juffen maar ook een hele nieuwe klas. Gelukkig wel met een paar vertrouwde gezichten, maar het gevoel overheerste dat hij helemaal opnieuw moest beginnen.
Lees verder!
Als een baksteen
Als ouder herken je je ongetwijfeld in het leed dat zwemles heet. Week in week uit breng je het kroost naar het zwembad en zelf krijg je wekelijks bijna een appelflauwte van de zinderende hitte. Maar als het geliefde kind dan eindelijk A heeft gehaald dan roep je dat het al die moeite waard was (hoop ik althans).
Dat hoopten wij ook…. maar nu tweeënhalf jaar later is de moed ons voor de zoveelste keer in de schoenen gezonken. Het zwembadpersoneel vraagt je nog net niet op de man af om een zeikende ouder te worden. Maar, voor ons als leek, lijkt het alsof je hen slechts betaalt voor de opvang van je kind terwijl jij die beruchte appelflauwte krijgt in plaats van het behalen van een diploma.
Lees verder!
Sorry sorry sorry
“Sorry dat ik stoor”, “oh sorry ik wist niet dat jij hier al zat” maar ook “sorry dat jij tegen mij aanfietst”.
Sorry is al jaren een stopwoord waar mensen me regelmatig op aanspreken.
Ze vragen waarom ik me verontschuldig voor kleine futiliteiten of voor zaken waar ik geen invloed op heb. Zeg ik het omdat ik me schuldig voel over een situatie? Nee, het is meer onbewust en het is gezegd voordat ik het in de gaten heb.
Lees verder!
Een gelukkige composthoop
Terwijl ik al dansend de afwas doe, kijk ik naar buiten en zie mijn twee mannen druk in de weer met de oude bladeren die de herfst en winter hebben laten vallen. Ik doe swingend de afwas en mijn lievelingen maken een composthoop. Ik ben gelukkig, zielsgelukkig. Zo’n gevoel dat je niet vaak hebt, dat gevoel dat zo tijdelijk is dat het in een oogwenk is verdwenen als je even niet oplet.
Lees verder!
Lef…of toch niet?
In de vorige Sjors Twijfelt schreef ik over het lef-leuk-stom-lijstje en hoe wij daar als ouders ook actief aan meedoen. Zelf had ik wat moeite met het invullen van het lijstje want om nou wekelijks opruimklusjes als ‘stom’ te betitelen of uitstapjes als ‘leuk’, leek me niet geschikt.
Lees verder!
Het lef-leuk-stom lijstje
Na een gesprek op school over de lichte faalangst van onze M., brak ik mijn hoofd over de vraag hoe hem hierbij te helpen. Hoe kunnen we hem spelenderwijs laten merken dat fouten maken mag en dat wij allemaal wel eens dingen moeten doen die we spannend vinden? Uiteindelijk droeg M. onbewust zelf de oplossing aan door naar de post-it op mijn laptop te vragen. Terwijl ik hem uitlegde dat het mijn ‘to-do lijstje’ voor mijn werk was en dat daar leuke, stomme én moeilijke dingen opstaan, bedacht ik ‘het lef-leuk-stom lijstje’. Alledrie verzinnen we tweewekelijks iets stoms, iets leuks en iets waar je lef voor moet tonen. Zo ziet M. dat wij allemaal weleens lef nodig hebben.
Lees verder!
Game over
“Goedemiddag, stichting Correlatie voor al uw hulp bij verlies tijdens onschuldig sport en spel. Wat kan ik voor u betekenen?” Maandag was het weer zover, in mijn rol als Mama Correlatie moest ik telefonisch een brandje blussen: M. had verloren met een spelletje en inmiddels weten al zijn naasten dat hij nou niet bepaald goed tegen zijn verlies kan. Hij ontsteekt in melodrama waar een Griekse tragedie jaloers op kan zijn en draagt daarbij het leed van de hele wereld op zijn schouders.
Lees verder!
Hoe worden baby’s gemaakt?
“Papa, hoe worden baby’s gemaakt? Gebeurt dat net zoals bij kippen?”
Tijdens een winderige maandagavond na zwemles stelt M. manlief voor een gewetensvraag, want hoe ga je dit beantwoorden? Lang leve de wind want de vraag kon daardoor nog even omzeilt worden: “sorry, zei je wat? Ik hoorde je niet door de wind. Wacht anders maar even tot we thuis zijn.” En eenmaal thuis was de vraag vergeten. Pfieuw, nu nog even niet.Maar ja, wanneer dan wel? Wanneer is het wel het moment om het uit te leggen? Je kan toch moeilijk zeggen dat het inderdaad net zoals bij kippen gaat. Komt die jongen op school en vertelt aan zijn vriendjes dat we uit een ei komen. Ik zie het al gebeuren, het arme kind. Nee dat moesten we maar niet doen.
Lees verder!
Moet het allemaal zo ongenuanceerd?
Al lang twijfel ik of ik dit moet delen met de wereld. Discussiëren ligt niet in mijn aard en dat ga ik dan ook liever uit de weg. Televisieprogramma’s waar hard tegen hard een verschil van mening wordt uitgevochten bezorgen me meer dan kromme tenen en iemand zoals Pieter Storms met zijn Breekijzer (programma uit den ouden doosch) geeft me plaatsvervangende schaamte. Ik doe het geluid uit of zap weg en in het ergste geval sta ik op en verlaat ik de ruimte. Deze situaties gaan mij niet persoonlijk aan, maar toch voelt het vijandig en met vijandigheid kan ik slecht omgaan. Het maakt me niet sterker of gretiger om de strijd aan te gaan. Eerder maakt het me klein, onzeker en stemt het me treurig.
Lees verder!
Cadeau voor M.
Vanaf mijn handdoek kijk ik naar mijn twee mannen die druk zijn met een zandkasteel. Deze vakantie hadden we nodig om weer even samen te komen en tot nu toe is dat meer dan gelukt. Terwijl ik heel bewust zo’n zeldzaam geluksmoment beleef, denk ik ook aan morgen. Want morgen wordt M. zes. Zes jaar alweer! Clichés over hoe snel de tijd gaat, kloppen allemaal. Hij is alweer zes jaar een van ons.
Lees verder!
Sjors Twijfelt 