Game over


“Goedemiddag, stichting Correlatie voor al uw hulp bij verlies tijdens onschuldig sport en spel. Wat kan ik voor u betekenen?” Maandag was het weer zover, in mijn rol als Mama Correlatie moest ik telefonisch een brandje blussen: M. had verloren met een spelletje en inmiddels weten al zijn naasten dat hij nou niet bepaald goed tegen zijn verlies kan. Hij ontsteekt in melodrama waar een Griekse tragedie jaloers op kan zijn en draagt daarbij het leed van de hele wereld op zijn schouders.

M. kreeg van Sinterklaas ‘HolyPoney’, oftewel Monopoly Junior. Een op het eerste oog onschuldig spel waar nog geen straten, stations of hypotheken te bekennen zijn. Na een voorzichtig oefenpotje begonnen we op zaterdag aan de eerste officiële wedstrijd. De strijd was aan en hoe! De stapels ‘HolyPoney euro’s’ fluctueerden bij een ieder zo snel dat de plaatselijke bank het benauwd kreeg. Het zag er nog altijd naar uit dat we alledrie evenveel kans maakten op die felbegeerde overwinning maar met het einde van de eerste speeldag in zicht, veranderde dat. Mijn stapel euro’s slonk te snel en mijn eerste straat had ik al moeten verkopen. Een nachtje slapen zou ons goed doen en vol frisse moed zaten we de volgende ochtend tijdens het ontbijt alweer te spelen.

Het duurde echter niet lang of mijn laatste eigendom moest ik noodgedwongen verkopen en mijn faillissement was een feit. Net als M. kan ik slecht tegen mijn verlies, maar ik hield mijn gezicht in de plooi en stapte met gebogen hoofd van het strijdtoneel. Hard lachend namen mijn tegenstanders afscheid van mij en hun onderlinge duel ging verder. Een felle strijd waarbij het trekken van een gunstige kanskaart duidelijk het verschil zou gaan maken.

Lange tijd ging de strijd redelijk gelijk op maar opnieuw moest, gedwongen door tijd, het duel gestaakt worden. Maandagmiddag zou de bloedstollende finale plaatsvinden. Die ochtend, voordat ik naar mijn werk vertrok, besprak ik met M. zijn tactiek. Het kon niet anders dan dat die move hem de overwinning zou bezorgen. Ook een stiekeme blik op de bovenste kanskaart stelde me gerust. Het was de gunstigste kaart die hij op dat moment zou kunnen trekken.

Niets bleek minder waar toen ik ’s middags een berichtje van manlief kreeg. Een breed uitgemeten lachende emoticon begeleid met de mededeling dat hij had gewonnen. Mijn moederhart zei me dat ik M. telefonisch een schouder moest bieden om op uit de huilen. En nodig bleek het zeker: door het verschrikkelijke verdriet kon ik hem nauwelijks verstaan. Een ding begreep ik luid en duidelijk: papa had gewonnen en dat was niet eerlijk, maar het ergste van alles was nog wel dat hij niet op de iPad mocht. Maar daar kan zelfs Mama Correlatie niets aan veranderen: regels zijn regels, dus als het nog geen tijd is voor de iPad dan heeft zelfs de verliezer met de dikste krokodillentranen dikke vette pech.

Zullen we nog een potje?

2 reacties

  1. Geweldig!😂😂😂Enne……. Sterkte met alle verdere “spelletjes”!

  2. […] over M.’s vraag ‘hoe worden baby’s gemaakt‘ onwijs goed, terwijl ‘game over‘ in hetzelfde genre weer weinig lezers weet te boeien. Luchtig doet het dus niet altijd goed. […]

Laat een bericht achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s