Het nieuwe jaar is in volle gang en voor mij de hoogste tijd om Sjors Twijfelt weer eens grondig onder de loep te nemen. Ongeveer een jaar geleden gaf ik de website een make-over, maar nu is het moment daar om naar de inhoud te kijken….
Lees verder!
Het besef van tijd
Met de kans te klinken als een hoogbejaarde die klaar is om achter de geraniums te zitten, vraag ik me af of jij ook het gevoel hebt dat dat de tijd ieder jaar sneller gaat.Ergens gedurende het jaar raak ik het besef van tijd kwijt en begin ik achter de feiten aan te lopen. Ongemerkt loop je een dag achter en een week gaat ook nog best makkelijk aan je voorbij. Tot het moment dat je denkt je in mei te begeven, terwijl de tijd je vooruit gesneld is richting juni. De zomer staat praktisch voor de deur, maar hoe kan dat nou? Twee weken geleden had ik mijn winterjas nog aan. Twee weken? Ja ja, dat zal wel twee maanden geleden zijn geweest.
Lees verder!
Game over
“Goedemiddag, stichting Correlatie voor al uw hulp bij verlies tijdens onschuldig sport en spel. Wat kan ik voor u betekenen?” Maandag was het weer zover, in mijn rol als Mama Correlatie moest ik telefonisch een brandje blussen: M. had verloren met een spelletje en inmiddels weten al zijn naasten dat hij nou niet bepaald goed tegen zijn verlies kan. Hij ontsteekt in melodrama waar een Griekse tragedie jaloers op kan zijn en draagt daarbij het leed van de hele wereld op zijn schouders.
Lees verder!
Hoe worden baby’s gemaakt?
“Papa, hoe worden baby’s gemaakt? Gebeurt dat net zoals bij kippen?”
Tijdens een winderige maandagavond na zwemles stelt M. manlief voor een gewetensvraag, want hoe ga je dit beantwoorden? Lang leve de wind want de vraag kon daardoor nog even omzeilt worden: “sorry, zei je wat? Ik hoorde je niet door de wind. Wacht anders maar even tot we thuis zijn.” En eenmaal thuis was de vraag vergeten. Pfieuw, nu nog even niet.Maar ja, wanneer dan wel? Wanneer is het wel het moment om het uit te leggen? Je kan toch moeilijk zeggen dat het inderdaad net zoals bij kippen gaat. Komt die jongen op school en vertelt aan zijn vriendjes dat we uit een ei komen. Ik zie het al gebeuren, het arme kind. Nee dat moesten we maar niet doen.
Lees verder!
Moet het allemaal zo ongenuanceerd?
Al lang twijfel ik of ik dit moet delen met de wereld. Discussiëren ligt niet in mijn aard en dat ga ik dan ook liever uit de weg. Televisieprogramma’s waar hard tegen hard een verschil van mening wordt uitgevochten bezorgen me meer dan kromme tenen en iemand zoals Pieter Storms met zijn Breekijzer (programma uit den ouden doosch) geeft me plaatsvervangende schaamte. Ik doe het geluid uit of zap weg en in het ergste geval sta ik op en verlaat ik de ruimte. Deze situaties gaan mij niet persoonlijk aan, maar toch voelt het vijandig en met vijandigheid kan ik slecht omgaan. Het maakt me niet sterker of gretiger om de strijd aan te gaan. Eerder maakt het me klein, onzeker en stemt het me treurig.
Lees verder!
De wondere wereld van de letters
Overal om je heen zie je letters. Letters die woorden vormen en woorden die zinnen maken, maar ook letters om iets te duiden: een rangorde, bewegwijzering, letters in postcodes en ga zo maar door. Als lezende volwassenen zie je ze vaak alleen als je ze wilt zien of als je ze nodig hebt. Ze zijn net zo min bijzonder als een passerende auto of een regenbui.
Voor een zesjarige in groep 3 is de wereld van de letter echter een compleet nieuwe dimensie in zijn leven. Waar een straat eerst een gewone weg was om van a naar b te komen, vormt het nu het decor voor een ontdekkingsreis. Een straatnaambord, een kentekenplaat en niet te missen: de P van parkeren.
Lees verder!
Laat ik me hier wegjagen?
Huizen vliegen in Amsterdam niet langer als warme broodjes over de toonbank, maar worden brutaal onder je neus weggegrist. Kopers hebben geen boodschap aan de ongeschreven regels van de straat waarin ze gaan wonen, laat staan dat ze zich ook maar iets aantrekken van het woongenot van hun voordeurgenoten. Onze buurt is in nog geen jaar tijd veranderd van een rustige groene oase in de stad naar een plek waar groen vooral een sta-in-de-weg is. Benedenwoningen krijgen een uitbouw en de bomen moeten wijken. Benedenwoningen krijgen naast een uitbouw ook nog een schuur annex gastenverblijf en nog meer groen moet plaatsmaken. En mocht er dan een schaars stukje onbebouwd blijven dan verdwijnt het groen en verschijnen er…juist ja…geplaveide tuintjes.
Lees verder!
Het leed dat zwemles heet
Na een heerlijke zomervakantie waarin wij onszelf hadden verwend met een privé zwembad bij het vakantiehuisje, waren we overtuigd dat M. grote vooruitgang zou laten zien tijdens de zwemles. Zijn angst voor het onbekende en het gebrek aan zelfvertrouwen zorgen er voor dat hij angstig is om bijvoorbeeld zelf in het diepe te springen. En juist dat is toch best handig als je een zwemdiploma wilt halen. Tegen het einde van de vakantie voelde hij zich bijna onoverwinnelijk waardoor hij zonder zwembandjes het diepe in sprong om vervolgens het hele bad door te zwemmen. We hadden hem zien groeien in twee weken en voor het eerst geloofde hij zelf ook dat hij niet direct zou zinken als een baksteen.
Lees verder!
Cadeau voor M.
Vanaf mijn handdoek kijk ik naar mijn twee mannen die druk zijn met een zandkasteel. Deze vakantie hadden we nodig om weer even samen te komen en tot nu toe is dat meer dan gelukt. Terwijl ik heel bewust zo’n zeldzaam geluksmoment beleef, denk ik ook aan morgen. Want morgen wordt M. zes. Zes jaar alweer! Clichés over hoe snel de tijd gaat, kloppen allemaal. Hij is alweer zes jaar een van ons.
Lees verder!
Durf te falen
“Ik weet dat het er in zit, maar hij laat het niet zien” zei de juf eerder dit jaar tegen ons. Ik heb het altijd al lastig gevonden om een ander over mijn kind te horen praten. De ene keer schiet ik vol door de lovende woorden en de andere keer voel ik mijn leeuwinnenhart bonken omdat iemand een kritische noot durft te kraken. Maar tijdens het bewuste tien-minuten-gesprek wist ik meteen dat de juf gelijk had. Onze M. heeft last van faalangst.
Lees verder!
Oom Theo en zijn neven
Sjors wilde weer luchtige en alledaagse twijfels maar voordat ik dat kan, moet me eerst nog iets van het hart.
Twee weken geleden overleed Theo, de jongste broer van mijn vader. De twaalfde schakel in het grote gezin, zoals zijn broers en zussen hem liefdevol noemden.
De twaalfde man was duidelijk niet geboren met een gouden lepel in zijn mond. Zijn leven kende vele tegenslagen waardoor het hem nooit eens een keer meezat. Tot de laatste maanden, hij had eindelijk een vast contract en zijn geldzorgen hadden een eindstreep in het vizier. De zon begon weer te schijnen maar hij was moe, zó moe. Zijn vermoeidheid bleek een duidelijke, vernietigende oorzaak te hebben: uitgezaaide leverkanker en er kon niets meer voor hem worden gedaan.
Lees verder!
En wat nu?
Sjors was even uit de lucht, net als al eerder in 2016. Dit jaar loopt het leven even niet op rolletjes. En zonder rolletjes blijkt er weinig Sjors te zijn terwijl er juist twijfel genoeg is.
Het leven was fijn, het kabbelde rustig in het gezelschap van lieve familie en fijne vrienden. Totdat we er aan gingen morrelen. Want iedereen vraagt zich weleens af: is dit het nou? Kunnen we niet meer, beter, anders? Tenslotte zijn kabbelende beekjes net zoiets als achter de geraniums zitten, dat kan altijd nog!
Lees verder!
Zeker geen mooi-weer-verhaal
Lang hadden we er over getwijfeld, nog langer wilden we er eigenlijk niets van weten en maar kort hadden we er strijd om gehad. Zullen we ons gezin uitbreiden met nog een klein mopje of is het goed zoals het nu is? Ondanks alle reserves die we hadden, besloten we toch nog een keer in het diepe te springen. Met heldere afspraken, dat wel. Een soort duidelijk afgebakend “we zien wel waar het schip strandt en het is niet erg als het niet lukt”. Maar wat doe je als het schip strandt terwijl je de haven, als stip aan de horizon, steeds dichterbij ziet komen? Dan stort je wereld echt wel even in, terwijl we zo schijnbaar luchtig aan dit avontuur waren begonnen.
Lees verder!
“Mama, komt die boef dan ook bij ons langs?”
Tijdens het eten hebben manlief en ik een gesprek over een verdachte terrorist die zou zijn uitgezet naar Nederland. M. vraagt waar we over praten en ik leg hem uit dat er een grote boef Nederland binnen is gekomen. Terwijl ik de zin uitspreek, besef ik me dat dit niet heel verstandig is. Met grote verschrikte ogen kijkt hij me aan en vraagt: “mama, komt die boef dan ook bij ons langs?”
Lees verder!
Leren waarderen: Onder-je-kussen-kaartjes
Je waardering uitspreken of iemand een compliment maken, hoe vaak doe jij dat eigenlijk? Op de oppervlakkige complimenten over uiterlijkheden na, komt een mens er doorgaans bekaaid af.
In mijn vijfjarige carrière als opvoeder is het mij vaak opgevallen dat ik een soort bitterzoete moeder ben. Ik kan best goed complimenteren, je kunt met me lachen, ik verzin de meest gekke dingen, ik ben serieus als het moet en ondernemend daar waar kan. Maar ondertussen heb ik op een mindere dag ook best een kort lontje en leg ik op meer slakken zout dan nodig is. Tijd dus om daar iets mee te doen, want bitter-zoet of haat-liefde zijn tegenstrijdigheden waarbij het zoete het onderspit delft en de bitterheid te veel aandacht krijgt. Dus probeer ik tot tien te tellen, nu eens een keer niet te ontvlammen maar vooral ook bewuster te waarderen.
Lees verder!
Sjors Twijfelt 