Het leed dat zwemles heet


Na een heerlijke zomervakantie waarin wij onszelf hadden verwend met een privé zwembad bij het vakantiehuisje, waren we overtuigd dat M. grote vooruitgang zou laten zien tijdens de zwemles. Zijn angst voor het onbekende en het gebrek aan zelfvertrouwen zorgen er voor dat hij angstig is om bijvoorbeeld zelf in het diepe te springen. En juist dat is toch best handig als je een zwemdiploma wilt halen. Tegen het einde van de vakantie voelde hij zich bijna onoverwinnelijk waardoor hij zonder zwembandjes het diepe in sprong om vervolgens het hele bad door te zwemmen. We hadden hem zien groeien in twee weken en voor het eerst geloofde hij zelf ook dat hij niet direct zou zinken als een baksteen.

Kortom, vol vertrouwen zagen wij de kickstart van het zwemlesseizoen tegemoet. Een week lang elke ochtend een uur in het zwembad zou hem nu toch wel een niveau hoger moeten brengen. Let wel, we hebben het hier nog niet over het halen zwemdiploma maar over de niveaus die je eerst moet doorlopen.

Vol goede moed was manlief al twee dagen naar het zwembad geweest en hij gaf het nog even het voordeel van de twijfel. Even wennen aan een andere meester, maar misschien morgen…

En juist die morgen was het mijn beurt om machteloos toe te kijken vanachter het glas. Ik zag een meester die zijn aandacht moest verdelen over (slechts) zes kinderen en dan nog alleen de grootste schreeuwerds zag staan. Mijn M. stond zijn best te doen in een hoekje van het zwembad maar werd niet gezien. En als de meester dan eens keek dan zat hij net wat aan te klooien. Al met al, hij had zichtbaar een aanmoediging nodig of een bevestiging. Maar nee, in plaats daarvan zag ik de meester aan het einde van de les gebaren: hoe heet jij ook al weer?

In drie kwartier had mijn frustratie het kookpunt bereikt en moest ik alle zeilen bijzetten om niet in een tirade te ontsteken. Hoe kon hij nou M.’s naam niet weten? Nee dat is lekker voor je zelfvertrouwen! Hoe kon hij nou op dag drie nog altijd geen oog hebben voor dat verlegen jongetje dat in het hoekje zat te zwoegen?

Aan het einde van de les stond ik als een leeuwin te loeren op mijn prooi, maar hij liet zich niet in de buurt van de kleedkamers zien. Dus klampte ik iemand anders aan. Rustig en volledig correct kaartte ik de kwestie aan en zij beloofde het te bespreken.

Ik kan hier nog heel veel woorden aan vuil maken maar je raadt het al: M. is geen meter, maar dan ook werkelijk niets, opgeschoten met die week zwemles.

Waar is die pedagogische bijstand of gewoon een beetje natuurlijke mensenkennis als je het nodig hebt. Geen van de badmeesters of juffen hebben hem die week gegeven wat hij nodig had. En bij een tweede gesprek hierover vond de meester dat het vanuit het kind zelf moet komen. Haha, ja zo lust ik er nog wel een paar. Als ons kind bevestiging nodig heeft omdat hij uit zichzelf niet denkt dat hij het kan, dan blijft hij toch nog een eeuwigheid hangen op dit niveau?

Mijn vertrouwen in de huidige zwemles is volledig verdwenen, je bent toch leraar geworden om kinderen iets bij te brengen? Om ze te helpen de beste versie van zichzelf te worden? En nee, dat komt NIET zomaar uit het kind zelf. Niet zonder de juiste stimulering en de nodige aandacht.

Terwijl wij op zoek gaan naar de beste oplossing, ploetert M. nog maar even verder in dat hoekje. Wie weet krijgt de meester gelijk en komt het opeens helemaal uit hem zelf. Ja ja…

8 reacties

  1. Blijf moed houden, er zit, helaas, niets anders op😱

  2. Danielle

    Herkenbaar, vooral dat van ‘hoe heet jij ook alweer’ en dat je als moeder achter het glas je kind iets goed ziet doen, maar dat de badmeester iedere keer net niet kijkt. Ik zei keer op keer tegen m’n man thuis, ze hebben geen idee wie ze is en wat ze doet. Na een keer gemaild te hebben over het al weken niet bijhouden van haar online zwemscore, sprong deze ineens naar de 90% van het betreffende niveau. Aha dacht ik, zo werkt dat dus! Wanneer ik dus vind dat zij aan het afzwemmen toe is, zal ik nog eens mailen, wie weet helpt het en zijn we dan eindelijk van dit leed af. Jullie ook sterkte tot die tijd!

    1. Goed idee! Ik ga ze ook maar eens vaker achter de broek aan zitten.

  3. Nico

    Ook ik erger m’n hele leven aan de structuur van de zwemlessen. Nu ik de aflevering van Sjors lees weet ik in eens een oplossing. Nou ja, het heeft wel wat voeten in de aarde voor het gerealiseerd is. Het beste zou zijn als er achteraf betaald wordt. En dat er een prijsafspraak komt. Dan kun je je kind voor bv. voor € 300,- laten zwemmen en is het aan de instructeur hoe lang hij er over doet. Het moet wel voor een ieder betaalbaar worden. Wedden dat hij/zij sneller n diploma heeft die wel door een onafhankelijk getest moet worden. Ik ben niet kundig genoeg dit nationaal aan te pakken maar bereid mij volledig in te zetten voor medewerking. Of een aktie te starten “SCHOOLZEMMEN WEER VERPLICHT INVOEREN”

    1. Goed idee! Iets om eens verder over na te denken.

  4. Ik kan me de frustratie zo voorstellen, zowel bij jou als bij je zoon. Is privéles een optie?

    1. Die mogelijkheid zal ik inderdaad eens uitzoeken. Het moet hem alleen niet het gevoel geven een buitenbeentje te zijn. Twijfels ;)

  5. […] ouder herken je je ongetwijfeld in het leed dat zwemles heet. Week in week uit breng je het kroost naar het zwembad en zelf krijg je wekelijks bijna een […]

Laat een bericht achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s