Tag Archives: opvoeding

Als een brullende straatvechter

Ze zijn weer begonnen, de zondagochtenden langs de tennisbaan. En ook nu heb ik me voorgenomen om me nergens mee te bemoeien, niet langs de kant te staan roepen en vooral rustig koffie te drinken samen met de andere ouders. Een nobel streven maar in een competitie waar de kinderen zelf de stand bijhouden en beoordelen of een bal in of juist uit is, ontwaakt al snel de straatvechter in mij.
Lees verder!

Een wolf in het bos


Onrustig waren de laatste maanden. Zo op het eerste oog zou je dat niet zeggen maar het piepte en kraakte op meerdere fronten. We vergaten met z’n drieën om ons heen te kijken en te genieten van al het moois dat tegelijkertijd ook gebeurde. Moeten, moeten, moeten. We moesten van alles. Oh ja en mijn goede voornemen voor 2019? We moeten meer genieten. Daar ga je al….moeten… Genieten en moeten zijn twee werkwoorden die niet te rijmen zijn. Want moeten genieten wordt krampachtig en krampachtig genieten bestaat niet.
Lees verder!

Met een zuidwester en een windjack

Heel langzaam gaat de slaapkamerdeur open. Een slaperig hoofd steekt om de hoek en kijkt niet blij. Het is de laatste avond van de vakantie en de onrust voor de eerste schooldag giert door het kleine lijf.

Gaandeweg de zondag werd M. al stiller en veranderde zijn humeur in, op zijn zachtst gezegd, mopperig. “Ik wil niet, ik moet morgen uitslapen (nog nooit gedaan!), ik heb geen zin en ik vind school echt het stomste om te doen.” Ha, de eerste-schooldag-drempel heeft zich weer eens als horde opgeworpen.
Lees verder!

Eerst de citroen


Ooit volgde ik een training om beter prioriteiten te stellen in mijn werk. Zo’n typische kantoortraining waarvan je na afloop hooguit een minuscule tip daadwerkelijk ten uitvoer brengt. Voor mij is minuscuul zelfs nog groot, want ik ben nogal eigenwijs en blijf hardnekkig vasthouden aan mijn eigen manier.
Lees verder!

Zo help ik je juist niet


Lieve M,

Deze brief schrijf ik je omdat ik me besef dat ik het, de afgelopen dagen, niet goed heb aangepakt. Ik wil je zo graag helpen zodat je het op school iets makkelijker hebt, maar volgens mij help ik je juist niet. In plaats van je de ruimte te geven om thuis te kunnen ontspannen, bedenk ik allemaal dingen die je moet. We moeten ’s ochtends tafels oefenen, we moeten ’s middags een kwartiertje rekenen, je moet op tijd naar bed en je moet je concentreren.

Terwijl ik maar praat en praat en zeg hoe graag ik je wil helpen, zie ik dat bij jou de paniek in je ogen schiet. En wat doe ik? Ik praat door en geef je dus eigenlijk geen kans om mij te stoppen.
Lees verder!

De grote boze wereld

“Mama, het Jeugdjournaal begint!” Vol enthousiasme zitten we elke dag klaar voor het Jeugdjournaal, maar hoe langer ik er naar kijk hoe meer ik me afvraag waar dat enthousiasme op gebaseerd is.

Dat de wereld niet harmonieus is en dat we niet allemaal verhalen kunnen zien over dartelende veulens of pasgeboren lammetjes, begrijp ik best. En het is goed dat een kind ziet hoe het er ergens anders op de wereld aan toe gaat, want het is natuurlijk niet overal zo vredig en ‘rijk’ als thuis. Maar hoe leg ik een hooggevoelig kind uit dat je in Amerika gewoon wapens kunt kopen en dat er te vaak schietpartijen op scholen plaatsvinden? Hoe leg ik uit dat er een heftige discussie over het Sinterklaasfeest is en dat dit tot vechtpartijen leidt?
Lees verder!

Twee foutjes


“Hoi M., je hebt twee foutjes in je werkschrift.” Met net een voet in het klaslokaal werd M. door zijn beste schoolmaatje liefdevol geconfronteerd met twee fouten in het rekenwerk dat hij gisteren had gemaakt. Liefdevol, ik benoem het expliciet want er zat geen enkel kwaad achter deze opmerking.

In mijn hoofd rezen echter direct allerlei vragen, want wat zou M. hier van vinden, doet het hem iets of laat het hem koud? Ik gunde hem het laatste maar het bleek het eerste. Zijn lichaamstaal verraadde hem, terwijl hij met man en macht probeerde te doen alsof er niets aan de hand was. Na wat aandringen gaf hij uiteindelijk toe dat hij toch wel ergens verdrietig over was. En ja, het ging natuurlijk over het werkschrift. En dan niet over de fouten, maar dat iemand in zijn schrift had gekeken, nota bene zijn beste vriend!
Lees verder!

Kijk eens goed


“Mama, je hoeft niet te blijven lezen hoor.” M’s opmerking brengt me even van mijn stuk. We lopen de trap op naar het klaslokaal en onderweg naar school heeft hij blijkbaar bedacht dat hij het verder wel alleen af kan. Deze nieuwe stap richting zelfstandigheid brengt me van mijn stuk op een positieve manier, want hoe anders was dit een jaar geleden. En wat is hij ontzettend ver gekomen! Verbazing maakt plaats voor trots, maar toch vraag ik voor de zekerheid of het echt niet nodig is.
“Nee mama, ga nou maar” en hij wendt zich tot zijn vriendjes.
Lees verder!

Hé kanjer!

Onderweg naar onze Zweedse meubelvrienden valt mijn oog op een kleine zwarte auto, type koekblik. Achterop prijkt trots een knalroze sticker met het woord kanjer. Kanjer…wat zou de bestuurster daar toch mee bedoelen? Begroet ze ons met een ‘hé kanjer!’? In mijn hoofd popt meteen een emoticon op als ik ‘hé kanjer’ in gedachten uitspreek. Nee, kanjer voor medeweggebruikers voelt een beetje gek. Iets te intiem of zo.
Lees verder!

Piepkuikens en bullebakken

Tijdens zijn atletiektraining staarde M. droevig voor zich uit en die blik zei me genoeg. Er was duidelijk iets niet in de haak. Toen hij vervolgens langs me liep, bleek hij zichtbaar ontdaan maar zei niets. Na toch even goed aandringen kwam het hoge woord eruit: ze hadden hem gepest.
Lees verder!

Dag mama, ik ben weg!


“….en ik eet ook niet thuis!” Daar ging hij voor de tweede zondag op rij. Om tien uur ’s ochtends rende M. de deur uit voor een potje tennis met aansluitend een middag spelen. En met manlief die vaak in het weekend werkt, was het opeens akelig stil in huis. Wat was er gebeurd met onze pyjama-ochtenden en de (soms mateloos vervelende) stroom aan ‘zullen-we-samen-iets-doen-vragen’?
Lees verder!

Van glas


Oneindig veel twijfels heb ik geschreven over Sjors en de rest van de wereld. Over ongemakkelijke situaties, over mijn gevoelens maar ook voorzichtige stukjes over zaken die wringen en schuren. Een rode draad lijkt vaak de twijfel te zijn of mijn onzekerheid. Nu in onze zoektocht naar de beste hulp voor onze M. lijkt echter alles opeens op zijn plek te vallen. Niet alleen voor hem maar ook voor mij. Na een zoektocht van 41 jaar, soms bewust maar heel vaak onbewust, zag ik dit weekend plotseling de rode draad in mijn eigen leven.
Lees verder!

Een beetje stuk


Noot van de schrijver: als ik onderstaande teruglees, dan leest het niet als Sjors Twijfelt. Dan mis ik een knipoog, een kwinkslag en mijn eigen schrijfstijl. Het zal je vanzelf duidelijk worden waarom ik nu zo ver van Sjors afsta.

Sjors zit een beetje stuk en als ik eerlijk ben mag je ‘een beetje’ wel weglaten. Ik voel me namelijk machteloos en dat is voor mij gekmakend. Want voor bijna alles heb ik een oplossing en ik kan overal een creatieve draai aangeven. Lees verder!

Peutergym: een opvoedkundige uitdaging

In alle vroegte staan wij op zaterdagochtend tegenwoordig in een gymzaal. Gymles speciaal voor peuters (en hun ouders). Een uur apenkooien en ondertussen kijken wat je kunt en leuk vindt. Je zou denken: een uurtje ontspanning. Nou dan heb je het mis! Ten eerste moeten ouders net zo fanatiek meedoen met voetballen en staarttikkertje. Tijdens het zwaaien aan de ringen en maken van koprollen worden we buiten schot gehouden. Tenzij je een kind hebt dat in alle toonaarden weigert aan de ringen te hangen of aan het touw te slingeren.

Noel Baker gymnasium Hij stort kermend ter aarde en roept: ik wihil dit niehiehiet! Ik probeer hem op alle mogelijke manieren te bewegen om toch even aan de ringen te hangen, maar zonder veel succes. De meeste andere kinderen zwieren er lustig op los, dus als ouder voel ik toch een lichte groepsdruk om mijn kind gemotiveerd te krijgen. En ook al weet ik dat dit niet het gewenste effect zal hebben, ik ben van mening dat je alles een keer moet proberen. 

Dit is de eerste opvoedkundige uitdaging van de zaterdag: op een positieve manier proberen je kind over de drempel te helpen en zijn grenzen te verleggen.
Naast het motiverende aspect van de ochtend is daar ook nog zoiets als ‘de andere ouders’. Terwijl wij Kleine M. uitleggen dat je netjes op je beurt moet wachten, laten sommige ouders hun opvoedkundige taak bij binnenkomst los en stormen kinderen de rij voorbij om als eerste op de trampoline te springen. ‘Concentreer je alleen op jezelf’ is ons motto en laat je niet van de wijs brengen. Maar hoe lastig is dat als andere kinderen wel mogen doen waar ze zin in hebben? M. houdt zich dapper staande en leert elke les beter op zijn beurt te wachten.

Ben ik dan echt de braafste moeder van de klas? Ben ik de enige die vind dat kinderen, hoe jong ook, moeten leren dat ze niet altijd als eerste aan de beurt zijn en niet altijd hun zin kunnen krijgen? Misschien ben ik té streng?

Elke week verbaas ik me weer over de ouders die hun kroost overal en nergens in de gymzaal laten spelen, terwijl de juf net uitlegt wat de bedoeling is van dat specifieke toestellenparcours. Natuurlijk wil Kleine M. ook veel liever met de bal spelen omdat hij die vreselijke ringen vervloekt. Maar als hij over een paar maanden naar school gaat zal hij toch ook dingen moeten doen die hij niet altijd leuk vindt? Moet ik hem dan zijn gang laten gaan? Dan kunnen we net zo goed naar de speeltuin gaan waar hij zelf mag bepalen waar en waarmee hij speelt. Ik betaal niet om rondjes te rennen in een gymzaal, ik betaal in de hoop dat M. zijn schroom overwint en zich zekerder voelt als hij straks naar school gaat. Deze gymles is er juist een van dingen samen doen. Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat ik dan als ouder niet mijn kind in de gymzaal mag dumpen om 3 meter verderop me bezig te houden met belangrijker zaken zoals mijn smartphone.

Hulde aan de juf die wekelijks probeert de ouders in plaats van de kinderen het gareel te houden!