“Wacht even, deze doos is ook nog voor u.” De postbode hield me tegen toen ik weg wilde lopen. Verbouwereerd keek ik hem aan, hoezo was dit pakket voor mij? Ik verwachtte tenslotte niets. Het was een enorme verhuisdoos met als afzender ‘de kerstman’. Ik barstte in lachen uit en bedankte de postbode hartelijk. Mijn enthousiasme werkte aanstekelijk en de man draaide zich lachend om. “Voorzichtig op de trap hoor, want de doos is zwaar” riep hij me nog na. Verder lezen…
Het werklicht, bedoel ik.
Al maanden probeerde ik mijn hoofd boven water te houden en vooral niet te laten merken dat ik steeds meer in een wankel kaartenhuis veranderde. Altijd goedlachs, ruimhartig en hard werkend. Alleen was het harde werken meer buffelen geworden en het goedlachse niet meer vanuit mijn hart maar een oppervlakkige lach, omdat dat vooral alles zo goed verbloemde. Verder lezen…
(Deze muur is onderdeel van werk van Barbara Kruger in het Stedelijk Museum)
Stil was het, heel stil en in mijn beleving zelfs oorverdovend stil. Sjors wist het even niet en ging twijfelend een lange zomer in. Wat wilde ik eigenlijk met Sjors Twijfelt?
Ooit begon ik met twijfels, omdat ik overtuigd was van mijn twijfelende bestaan. Geen keuzes durven maken, wikkend en wegend ploegde ik door het leven. Al schrijvend kwam ik erachter dat het allemaal wel meeviel met het twijfelgedrag. Ondanks dat ik verder van mijn oorspronkelijke idee afdreef, schreef ik steeds meer en heeft het me veel gebracht. Ik heb mezelf door en door leren kennen, durfde steeds meer van mezelf te laten zien en heb geleerd dat mijn intuïtie me nooit in de steek laat.
Verder lezen…
“Engels op school vind ik niet leuk, maar het is wel belangrijk voor als ik later de beste tennisser van de wereld wil worden.”
Onze M. heeft zijn sport gevonden, dat mag duidelijk zijn. Het liefst staat hij elke dag op de tennisbaan en een keer niet trainen of een wedstrijd overslaan is ondenkbaar. In huis gaan de stoelen aan de kant zodat hij een balletje tegen de muur kan slaan en ook spant hij iedereen voor zijn karretje om ergens op een oefenbaantje in de buurt te gaan tennissen. Het is tennis wat de klok slaat en inmiddels heeft hij dus ook een schoolvak omgetoverd tot een bruikbaar hulpmiddel om de beste tennisser van de wereld te worden.
Verder lezen…
Vrijdagochtend half 10 stond ik binnen in een must see feestzaal in Berlijn. Eigenlijk een must do feestzaal, maar bij gebrek aan tijd werd het een must see. De geur van verschraald bier en tien jaar oude sigarettenrook walmde me tegemoet. Geen geur waar je te lang in wilt blijven hangen, maar wel een geur die een stroom aan herinneringen op gang bracht. Het zette me terug in de feesttent op het Starteiland tijdens de Sneekweek. Met mijn nieuwe, gele suède gympen aan stond ik daar het leven te vieren met mijn vriendinnen. Die gele gympen werden zwart, maar de herinnering blijkt zo kleurrijk (of aromatisch) te zijn dat ik ‘m aan de geur kan ophalen.
Lees verder!
“Waarom wil jij eigenlijk niet in het oranje naar school? Iedereen mag in het oranje gekleed voor de Koningsspelen.”
“Nou gewoon niet…”
“Gewoon niet, da’s natuurlijk geen antwoord. Gisteren wilde je nog zo graag en kocht ik speciaal een oranje shirt, maar waarom wil je nu opeens niet meer?”
“Nou, wat als ik de enige ben? Dan zullen ze wel denken.”
Lees verder!
Op een doorsnee maandagochtend fiets ik de vaste route naar mijn werk. Ik zigzag tussen krioelende fietsende pubers door, sorteer strategisch voor bij het stoplicht en voer het tempo doorgaans nog eens op. Niks anders dan anders, maar gaandeweg de tocht lijkt het alsof er geluiden wegvallen en mijn oren gefocust raken. Gek eigenlijk want het is vooral een grote bak herrie zo ‘s ochtends tijdens het spitsuur in de stad.
Lees verder!
Heel langzaam gaat de slaapkamerdeur open. Een slaperig hoofd steekt om de hoek en kijkt niet blij. Het is de laatste avond van de vakantie en de onrust voor de eerste schooldag giert door het kleine lijf.
Gaandeweg de zondag werd M. al stiller en veranderde zijn humeur in, op zijn zachtst gezegd, mopperig. “Ik wil niet, ik moet morgen uitslapen (nog nooit gedaan!), ik heb geen zin en ik vind school echt het stomste om te doen.” Ha, de eerste-schooldag-drempel heeft zich weer eens als horde opgeworpen.
Lees verder!
Lieve M,
Deze brief schrijf ik je omdat ik me besef dat ik het, de afgelopen dagen, niet goed heb aangepakt. Ik wil je zo graag helpen zodat je het op school iets makkelijker hebt, maar volgens mij help ik je juist niet. In plaats van je de ruimte te geven om thuis te kunnen ontspannen, bedenk ik allemaal dingen die je moet. We moeten ’s ochtends tafels oefenen, we moeten ’s middags een kwartiertje rekenen, je moet op tijd naar bed en je moet je concentreren.
Terwijl ik maar praat en praat en zeg hoe graag ik je wil helpen, zie ik dat bij jou de paniek in je ogen schiet. En wat doe ik? Ik praat door en geef je dus eigenlijk geen kans om mij te stoppen.
Lees verder!
Hoe was jouw jaar? Was 2018 een beetje aardig voor je of heeft het je ook alle hoeken van je hart laten zien?
2018 was voor mij het jaar van het hart. Mijn hart werd gebroken, ik heb het verpand, het is vermorzeld, geëxplodeerd door liefde, sneller gaan kloppen en verschrompeld door hartzeer. Kortom, alle hoeken van mijn hart heb ik gezien, gevoeld en doorleefd.
Lees verder!
“Jij bent net Atlas” zei een collega tegen mij. “Jij draagt het leed van de wereld op je schouders, maar die last kun jij helemaal niet dragen.” Zijn woorden echoden nog dagen na in mijn hoofd, want oh wat sloeg hij de spijker op zijn kop.
Niet eerder schreef ik over mijn werk en die keuze is heel bewust. Werk is werk en daar hoort Sjors Twijfelt niet bij. Totdat werk ook in huis blijft hangen en het hoofdzaak wordt op momenten dat het bijzaak zou moeten zijn. Dus daarom toch een Twijfel over werk.
Lees verder!
Zorg je wel goed voor jezelf? Een hele lieve vraag maar wat betekent dat eigenlijk: goed voor jezelf zorgen? Is dat goed eten, goed slapen, af en toe een massage en luisteren naar je lichaam? Of luisteren naar je hart?
Even een stapje terug: luister ik weleens naar mijn lichaam? Ik luister eigenlijk alleen naar mijn hart met het gevolg dat ik mezelf voorbij ren. Maar wat ren je dan daadwerkelijk voorbij als je doet wat je hart je ingeeft?
Lees verder!
Voor de tweede dag op rij zit ik op de rand van de hoogslaper. Een voet slaapt inmiddels maar de reden waarom ik op het bed zit, is zelf helaas nog lang niet in dromenland. Hij woelt en zucht want hij maakt zich grote zorgen. Een kind van zeven dat zich zorgen maakt, het zou niet moeten.
Lees verder!
Het is mooi als puzzelstukjes opeens op zijn plaats vallen. Het geeft rust en het andere daglicht waarin alles opeens staat is best helder en zonnig, moet ik zeggen. Maar die nieuwe inzichten zorgen er ook voor dat Sjors twijfelt over haar twijfels.
Lees verder!
Sjors Twijfelt 