De wereld op je schouders


“Jij bent net Atlas” zei een collega tegen mij. “Jij draagt het leed van de wereld op je schouders, maar die last kun jij helemaal niet dragen.” Zijn woorden echoden nog dagen na in mijn hoofd, want oh wat sloeg hij de spijker op zijn kop.

Niet eerder schreef ik over mijn werk en die keuze is heel bewust. Werk is werk en daar hoort Sjors Twijfelt niet bij. Totdat werk ook in huis blijft hangen en het hoofdzaak wordt op momenten dat het bijzaak zou moeten zijn. Dus daarom toch een Twijfel over werk.

Ik werk in een team met stuk voor stuk gedreven collega’s die vreselijk goed zijn in hun werk. Zelf ben ik altijd een vreemde eend in de bijt geweest. Ik kan niet wat zij kunnen en het voelde lange tijd alsof ik met een slepend been achter de groep aan sukkelde en riep “wacht! Wacht nou toch op mij.” Ingewikkeld voor iemand die liever opgaat in de massa en net zo wil zijn als anderen. Ik blijk echter geen kameleon en dus ben ik een aantal jaar later nog steeds niet opgegaan in de massa. Hierdoor heb ik een rol gekregen die vooraf niet zo was bedacht maar organisch is ontstaan. Vaak echt heel leuk maar net zo vaak ingewikkeld, want als vreemde eend zie ik zaken regelmatig anders dan mijn collega’s, zie ik dingen niet die zij wel zien en vind ik prioriteiten net anders liggen dan anderen. Doorgaans brengt dit een goede balans aan en heeft iedereen in het team zijn vaste waarde.

Maar ook mijn voelsprieten werken overduidelijk op een andere manier. Bij mij zijn deze altijd in staat van paraatheid. Ik zie (bijna) alles, voel de sfeer in een groep haarfijn aan, merk als er iets met iemand aan de hand is en weet dus ook precies wanneer het niet goed gaat. En dat laatste is de realiteit van nu. We hebben dit jaar zware stormen moeten doorstaan, stormen waar we grip op probeerden te krijgen maar die ons telkens ontglipten. We raakten gefrustreerd en moedeloos, maar konden en mochten niet opgeven. Resultaat? Alles wat al niet helemaal goed zat, dreef plotseling aan de oppervlakte. Geen teamgevoel, niet meer samen maar juist iedereen teruggetrokken op zijn eigen eiland. Een logische reactie om te overleven in een storm waar voorlopig geen einde aan komt. Voor iemand met ultra sensitieve voelsprieten als ik een hele ingewikkelde tijd waarin ik probeerde de sfeer goed te houden, maar elke dag een klein beetje leed van de wereld mee terug nam naar huis.

Een bekend patroon want dit was me al eens eerder overkomen en toen kostte het me de kop. Zat ik maandenlang thuis omdat ik niet zo sterk bleek als Atlas.

En nu? Nu probeer ik elke dag een beetje leed terug te leggen waar het hoort, probeer ik te luisteren in plaats van mee te leven en het mee te nemen. Het valt me echter zwaar want ik voel dat ik strijdbaar moet blijven, terwijl ik moe gestreden ben. Ik wil zo graag een stapje achteruit en slechts observeren. Een keertje die wereldbol naast me neer leggen en zweven in het luchtledige. Maar de reis van Atlas naar André Kuipers is lang, ingewikkeld en vergt discipline. Ik ben blij met het inzicht, probeer mijn emoties en gevoelens te rationaliseren maar ben me ervan bewust dat ik nooit onze eerste vrouwelijk astronaut zal worden. En dat is ook goed, met een klein beetje ervaring in de ruimte ben ik ook al tevreden.

Laat een bericht achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s