Ratelende gedachten


Zorg je wel goed voor jezelf? Een hele lieve vraag maar wat betekent dat eigenlijk: goed voor jezelf zorgen? Is dat goed eten, goed slapen, af en toe een massage en luisteren naar je lichaam? Of luisteren naar je hart?
Even een stapje terug: luister ik weleens naar mijn lichaam? Ik luister eigenlijk alleen naar mijn hart met het gevolg dat ik mezelf voorbij ren. Maar wat ren je dan daadwerkelijk voorbij als je doet wat je hart je ingeeft?

De liefste vragensteller bedoelde het zo goed en legde daarmee de vinger op de zere plek. Inderdaad, goed voor jezelf zorgen vind ik het moeilijkste dat er is. Als het kabbelt ga ik rennen en stormt het dan ren ik tegen de stroom in.
Waarom? Tja, waarom…. waarom maak ik het mezelf altijd moeilijker dan nodig. Waarom rijd je via haarspeldbochten door de bergen als je ook door een tunnel kunt?

Nu ik deze gedachtenbrij heb opgeschreven, merk ik dat dit is wat er continu in mijn hoofd gebeurt. Mijn gedachten staan nooit stil. Een eenvoudige vraag is de katalysator van talloze hersenspinsels. Mijn hoofd belicht een vraag van alle kanten zonder dat ik daar enige grip op heb. Ik denk zoveel en in zo’n hoog tempo dat ik soms struikel over mijn woorden als ik praat, of dat ik juist niet kan verwoorden wat ik allemaal denk. Dus nee joh, zolang mijn gedachten ratelen, sta ik niet stil en gun ik mezelf geen tijd om goed voor mezelf te zorgen.

Het heeft vast iets te maken met mijn hoog gevoeligheid. Alsof alle prikkels die ik binnenkrijg worden omgezet in gedachten. Alles moet gewogen en verwerkt worden voordat het een plek krijgt. Waar is dat in hemelsnaam goed voor, is die opslagcapaciteit dan onbeperkt?

Tegenwoordig probeer ik iets vaker een pas op de plaats te maken. Met yoga lukt dat best goed tot het moment dat je gaat ontspannen. Je ligt op je rug en hoeft ‘alleen maar te ademen’. De kracht van de ademhaling. Maar ook daar stopt mijn brein niet met denken en als het lukt om dat hoofd een keer te negeren dan schiet de focus op de ademhaling. Spaans benauwd krijg ik het en de gedachtenmachine springt weer aan… ratel ratel “laat mij vooral maar wat doen, zo liggen is toch niks. Hoe kan ik me op deze manier nou ooit ontspannen? Ademen naar je buik Sjors, kom op nou toch ademen naar je buik!” ratel ratel.

Vermoeiend zo’n hoofd, maar ook wel weer heel mooi. De hersenen zijn tot zoveel in staat, kunnen zoveel prikkels aan en weten alles keurig te verwerken, al duurt dat soms wat langer. Dus nee, ik gun me misschien te weinig tijd om goed voor mezelf te zorgen maar ik koester mijn hoofd en hart wel. Zij maken me wie ik ben, een ratelende gedachtenmachine die ondanks haar hoofd de beslissingen toch neemt met haar hart.

Laat een bericht achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s