Geen poldermodel

IMG_0848

“Nee ik wil géén flits in mijn ogen!” schreeuwde M. bij de eerste poging een foto te schieten. Voor een portret bij een interview over het flessenpostverhaal, waren we naar een studio in IJmuiden getogen waar M. en ik zouden worden vereeuwigd. Een leuk aandenken bij een mooie herinnering en een kans voor Sjors Twijfelt om een groter publiek te bereiken. Dat daar ook een foto bij hoorde, had ik enigszins schoorvoetend geaccepteerd. Van zoonlief verwachtte ik ook een gezonde dosis tegenzin en met een beetje pech ook een portie ongezonde tegenwerking.

M. had eerst een uurtje kunnen wennen aan de omgeving, een waanzinnig atelier waar je ogen te kort kwam én ook nog eens overal aan mocht komen. In een mum van tijd hoorde ik hem lachen en gieren, hij had de grootste lol. De eerste horde was duidelijk genomen, mijn gemoedstoestand veranderde in positieve zin en ik zat iets comfortabeler in de stoel bij de visagiste. Ik koesterde de hoop dat het misschien wel eens goed kon komen zonder dat we hemel en aarde hoefden te bewegen.

Na een flinke visagie sessie volgde het volgende obstakel: de styling. Niet alleen moeder maar ook zoon mocht een andere outfit aan. En nee, geen complete andere outfit maar slechts een trui, één trui. Onder luid protest kreeg hij een trui aangemeten die hij direct bestempelde als STOM. En bedankt… Ik voelde het schaamrood langzaam op mijn kaken verschijnen. Gelukkig bleef de trui aan, al was het alleen al omdat hij een trui aan- en uittrekken veel te veel gedoe vindt. Lucky me.

Goed, twee hordes genomen nog een laatste te gaan: de fotoshoot.
En dat was dan ook een echte, onvervalste, praktisch onneembare horde. Bij het eerste flitslicht begon hij te piepen. Zijn ogen deden pijn en hij weigerde ze nog open te doen. De fotograaf, de assistent, de styliste en het vertrouwde gezicht van vaders deden er alles aan om hem van gedachten te veranderen. Een spelletje, een grapje, een plotselinge foto, niets hielp. Zodra de hand naar de camera bewoog, sloot hij met veel bombarie zijn ogen.

We kunnen wel concluderen dat ons kind niet in de buurt komt van een poldermodel, als hij een besluit heeft genomen is hij standvastig en niet te vermurwen. Een mooie, krachtige eigenschap zeggen sommigen, maar van een vleugje poldermodel ben ik zelf wel gecharmeerd. De fotograaf had ook nog niet eerder zoiets meegemaakt. Een lastig model of een moeizame samenwerking, daar bereik je uiteindelijk wel de eindstreep mee, maar een kleuter die weigert zijn ogen open te doen dat was een primeur. En dat heugelijke feit viel ons ten deel, joepie.

De foto dus… met wat kunst en vliegwerk, door enthousiast zijn hoofd heen en weer te schudden is het volgens mij toch wel aardig gelukt. Al heb ik het eindresultaat nog niet gezien, dat verschijnt in het novembernummer van het Psychologie Magazine. Dus ben je benieuwd naar het verhaal én de foto met gesloten ogen? Hij ligt vanaf 22 oktober in de winkel!

2 reacties

  1. Gré

    Leuk….!!! En heel erg herkenbaar!
    Alhoewel het mij soms toch verbaast dat er in mijn omgeving ook kleintjes zijn die het “model staan” als een normale activiteit ervaren… Maar niet op ieder moment natuurlijk…hahaha…

  2. […] niet zijn als alles probleemloos zou verlopen… Het artikel? Leuk! De foto? Ondanks de productieproblemen is het een hele mooie foto geworden! Maar wat valt er dan te klagen? Sjors Twijfelt, mijn blog waar […]

Laat een bericht achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s