Telefoonmanieren

“Hallo met Sjors, met wie spreek ik?” Heel veel meer telefoonmanieren hoefde ik vroeger als kind niet te leren. Er was maar één telefoon in huis en op wat kattenkwaad na (telefonisch belletje trekken bij de burgemeester) was een telefoon weinig spannend. Pas later toen ik wat ouder was, kreeg de telefoon een wezenlijke rol in mijn leven. Uren bellen met vriendinnen of schaapachtige telefoongesprekken met een kalverliefde.

Hoe anders is dat voor de kinderen van tegenwoordig. Dreumesen staan al swipend voor de televisie, kleuters weten op je telefoon de weg naar filmpjes haarfijn te vinden en als ze nog wat ouder zijn, dan begint het bedelen om een eigen telefoon.

Hebben ze eenmaal die eigen telefoon dan heb je er opvoedkundig een hele nieuwe uitdaging bij. Gretig duiken ze in de wondere wereld van de mobiele telefoon, ze maken appgroepen aan alsof het een lieve lust is, Facetimen eerst nog keurig met opa en oma, om hen vervolgens in te ruilen voor simultaan gamen en bellen met vrienden. Het is mooi om te zien hoe zo’n telefoon hen zelfstandiger maakt en hoe jij opeens niet meer met ouders hoeft te appen voor speelafspraken. Ze kunnen het allemaal zelf.

Maar die zelfstandigheid is natuurlijk niet waarom ik dit verhaal de moeite waard vind. Er zit ook een ingewikkelde kant aan het telefoongebruik. Onbegrip, miscommunicatie en heftige emoties zijn geen uitzonderingen. De kans dat iemand een bericht verkeerd interpreteert is groot, de kans dat iemand zijn eerste gedachte ventileert is al niet veel geringer. Een ware voedingsbodem voor ruzie en scheve verhoudingen.

M. heeft sinds corona ook een telefoon. Het was een fijn communicatiemiddel om toch contact te houden met vriendjes. En ook al had ik mezelf voorgenomen om hem niet voor de middelbare school een telefoon te geven, ik zie toch de voordelen. Want nu kun je nog samen kijken naar wat er gebeurt in appgroepen en op sociale media. Er is nog voldoende ruimte voor een open gesprek over hoe je je online gedraagt. En dat is hoog nodig, kan ik je vertellen!

Met de start van het nieuwe schooljaar kwam ook de uitbreiding van de ‘mobiele contacten’. De klas heeft een appgroep, de vrienden hebben een appgroep. Herstel, de vrienden hebben appgroepen in verschillende samenstellingen. Voor en na schooltijd trilt en piept die telefoon alsof ieders leven er van af hangt. Ontzettend leuk natuurlijk en de grappige filmpjes of gifjes vullen regelmatig het huis met lachsalvo’s.

Tot het moment dat er gedoe ontstaat over wie beheerder mag zijn, iemand vunzige filmpjes stuurt of een klasgenoot toch zijn zelfbeheersing verliest en het achterste van zijn tong laat zien. Dan zie je hoe een kind omgaat met deze nieuwe wereld. Blijft hij dichtbij zichzelf of laat hij deze negativiteit toch heel hard binnenkomen? Laat hij zich beïnvloeden of gaat het langs hem heen?

Hier thuis hebben we inmiddels meerdere momenten per week waarin we het appverkeer bespreken. We kijken naar de berichten en vragen wat het met M. doet, maar ook waarom hij bepaalde antwoorden heeft gegeven. Want ‘Nee’ is iets anders dan ‘Nee, ik kan niet omdat…’. Langzaam maar zeker merk je dat de reacties minder krampachtig worden, de aannames genuanceerder en de communicatie duidelijker.

Als volwassene trek je hier ook weer wijze lessen uit, want bedenk jij je bijvoorbeeld weleens hoe het overkomt als je niet reageert? Je gaat er vanuit dat iemand snapt dat je het ter kennisgeving hebt aangenomen, maar is dat zo? En vraag je je weleens af of hoe direct je kunt zijn? Ben je te direct dan snoer je iemand de mond en ben je niet direct genoeg dan ettert een conversatie oeverloos door. Om nog maar te zwijgen over het gebruik van emoticons…

Wat was de wereld eenvoudig toen een telefoon nog aan een snoertje zat en alleen gebruikt kon worden waar het voor gemaakt was: bellen.

Bellen doen we nauwelijks meer, maar dankzij alle online mogelijkheden ligt de wereld met een swipe aan je voeten. En vraag je M. of hij liever zonder gedoe en dus zonder telefoon door het leven gaat, dan is zijn antwoord volmondig: Nee, zeker niet! Aan ons als ouders de schone taak om hem te helpen het leuk te houden. Grenzen verkennen, vallen, opstaan, leren en weer door. Eigenlijk precies zoals het gewone offline leven.

Laat een bericht achter!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s